Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010
1. ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;
Τι απορρίπτουμε:
ΤΕΕ γραφειοκρατικό μηχανισμό με διοίκηση ξεκομμένη από το σώμα των μηχανικών.
ΤΕΕ παρατηρητή των εξελίξεων και ουραγό των αποφάσεων που παίρνονται ερήμην του για επαγγελματικά θέματα, θέματα ανάπτυξης και ποιότητας ζωής.
ΤΕΕ ουδέτερο στις αδιαφανείς αναθέσεις μελετών και έργων.
ΤΕΕ κοινωνικά απομονωμένο και αδιάφορο.
Τι θέλουμε:
ΤΕΕ συνδεδεμένο με την κοινωνία και τα προβλήματά της, μοχλό κοινωνικής παρέμβασης.
ΤΕΕ με στρατηγική και πρωτοβουλίες για τα προβλήματα της Δυτικής Ελλάδας.
ΤΕΕ που αφουγκράζεται και προωθεί μαχητικά τα προβλήματα όλων των μηχανικών, και ιδιαίτερα των νέων, των υποαπασχολούμενων και των ανέργων.
ΤΕΕ με συστηματική παρέμβαση και αναβαθμισμένη εκπροσώπηση στα όργανα και στους φορείς λήψης αποφάσεων σε τοπικό επίπεδο.
ΤΕΕ που θα προασπίζεται τη διαφάνεια στην ανάθεση έργων και μελετών, θα προωθήσει τη βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου, στην κατεύθυνση ενίσχυσης των περιφερειακών μελετητικών γραφείων και των μικρομεσαίων κατασκευαστικών εταιρειών.
ΤΕΕ με ουσιαστική παρέμβαση στον απειλούμενο ασφαλιστικό φορέα των μηχανικών.
ΤΕΕ που θα προασπίζει τα κατακτημένα και κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των ειδικοτήτων του κλάδου των μηχανικών.
ΤΕΕ που θα προωθήσει την προσαρμογή των επαγγελματικών δικαιωμάτων των νέων ειδικοτήτων, σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα και επαγγελματικές συνθήκες.
ΤΕΕ ενεργό παράγοντα για τη διαρκή επιμόρφωση των μελών του.
ΤΕΕ σε αμφίδρομή, διαρκή, ουσιαστική σύνδεση με το πανεπιστήμιο.
Επειδή το ΤΕΕ αποτελεί ένα φορέα που «μετράει» και επιδρά καθοριστικά στις συνθήκες εργασίας των μηχανικών, το θέλουμε καλύτερο, πιο ποιοτικό, πιο αγωνιστικό, πιο δημοκρατικό, πιο αποτελεσματικό.
Ναι, αλλά στην εποχή της καθολικής επίθεσης στα δικαιώματά μας, πάνω απ'; όλα θέλουμε το ΤΕΕ πιο ΔΥΝΑΤΟ!
Μαζική συμμετοχή στις εκλογές - ηχηρή απάντηση στα «κουστούμια που ράβουν για τα μέτρα μας»
2. Γενικότερα ζητήματα του κλάδου
Τέλειωσαν πια τα ψέματα! Αυτοί που μας παραμύθιαζαν για την ατομική λύση, την αξιοκρατία της ελεύθερης αγοράς, το λαμπρό μέλλον του φέρελπι μηχανικού, τώρα λουφάζουν. Η επίθεση στα δικαιώματά μας είναι καθολική και αφορά όλους τους μηχανικούς που ζουν από τη δουλειά τους.
Oι μηχανικοί, εργαζόμενοι πολίτες αυτής της χώρας, συναισθανόμαστε και βιώνουμε την οικονομική κρίση που άλλοι εξέθρεψαν. Ταυτόχρονα όμως θεωρούμε η παρούσα συγκυρία αποτελεί και ευκαιρία πραγματοποίησης δομικών αλλαγών και ανατροπών, στην κατεύθυνση υιοθέτησης ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου για τη χώρα. Ενός μοντέλου που θα δίνει όραμα στους εργαζόμενους, μόνιμα υποζύγια των μέχρι σήμερα επιλογών που γίνονται και των μέτρων που επιβάλλονται. Μέτρα που έχουν προ πολλού ξεπεράσει τις αντοχές των εργαζόμενων.
Η στρατηγική εξόδου από την κρίση πρέπει να είναι μακροχρόνια, με σχεδιασμό τουλάχιστον δεκαετίας, και γι'; αυτό δομική με στόχευση στην αύξηση της παραγωγής και στην ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Πρέπει να βασίζεται στην αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού, στην εισαγωγή νέων - καινοτόμων τεχνολογιών, τομείς στους οποίους η χώρα μας κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις (βλ. έκθεση ΟΟΣΑ). Οι μειώσεις μισθών και επιδομάτων, οικονομικά, είναι γρήγορα αναλώσιμες και φέρνουν μείωση στην κατανάλωση, άρα και στα δημόσια έσοδα, και πρόβλημα βιωσιμότητας στους ελεύθερους επαγγελματίες και στις εμπορικές και παραγωγικές εταιρείες. Ανάπτυξη, με πρωταθλήτρια την Ελλάδα στην ανεργία των νέων επιστημόνων στην ευρωζώνη, είναι ...;ανέκδοτο.
ΑΝΕΡΓΙΑ - ΚΛΕΙΣΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ: Οι έλληνες μηχανικοί είμαστε 110000, αριθμός τριπλάσιος από το μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε. Σήμερα βιώνουμε σημαντικό πρόβλημα απασχόλησης. Όντας οι επιστήμονες που κατά κύριο λόγο υπηρετούμε και τροφοδοτούμε την ανάπτυξη, ταυτόχρονα «τρεφόμαστε» από αυτή. Δικαίωμα και απαίτηση η απασχόληση με καθαρές εργασιακές σχέσεις.
Ο χαρακτηρισμός του επαγγέλματος του μηχανικού ως «κλειστού», είναι τουλάχιστον άστοχος αν όχι εκ του πονηρού. Οι μηχανικοί έχουμε σύστημα ελεύθερης πρόσβασης στο επάγγελμα μέσω των σπουδών μας. Βεβαίως και υπάρχει ελάχιστο όριο διατίμησης των αμοιβών μας (χαμηλότερο αυτού των χωρών της ΕΕ), κατοχυρωμένο από την ελληνική νομοθεσία και το ευρωπαϊκό δίκαιο. Δεν τις διαπραγματευόμαστε με διακύβευμα την ποιότητα του παραγόμενου έργου. Ο «πολωνός υδραυλικός» της οδηγίας Μπολκεστάιν θα δουλέψει με τους με τους δικούς μας όρους και αμοιβές.
ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ - ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: Σε κάθε περίπτωση, η ύπαρξη απασχόλησης είναι ο καταλύτης για το φορολογικό και για το ασφαλιστικό σύστημα. Επίσης και τα δυο συστήματα θα πρέπει να εμφορούνται από τη λογική της αναδιανομής υπέρ των ασθενέστερων εισοδηματικά τάξεων.
Το φορολογικό σύστημα, που ισχύει σήμερα, είναι δίκαιο για τους ελεύθερους επαγγελματίες μηχανικούς και αποδοτικό για το κράτος. Η προτεινόμενη επαναφορά στο προ 20ετίας άδικο και ισοπεδωτικό καθεστώς θα έχει παρενέργειες και για τα δυο μέρη. Θα εκθρέψει τον αθέμιτο ανταγωνισμό και θα μειώσει τα έσοδα του κράτους.
Οι προτάσεις που ανακοινώθηκαν για το ασφαλιστικό αντιστρατεύονται την κοινή λογική. Καταλύεται ένα υγιές ως το 2040 ταμείο, το ΤΣΜΕΔΕ, προκειμένου ν'; αλωθεί η κοινή των μηχανικών περιουσία που δημιουργήθηκε από εισφορές τους χάριν της αλληλεγγύης των γενεών. "Μεταρρυθμίσεις" που μεταφέρουν βάρη αμαρτωλών ταμείων, που μπλέχθηκαν σε υποθέσεις δομημένων ομόλογων, είναι επαίσχυντος.
Το ΤΣΜΕΔΕ δεν έχει ανάγκη την κρατική "προστασία". Πρέπει να συνεχίσει να ασφαλίζει την ιδιότητα. Να βελτιώσει την παρεχόμενη νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη, να λειτουργήσει ειδικό κλάδο παροχών. Το πείραμα του ΕΤΑΑ απέτυχε. Δεν χρειάζεται κι άλλο βήμα προς το γκρεμό ...;
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Δυνατότητες υπάρχουν ...; Παρεμβάσεις στο υπάρχον κτιριακό απόθεμα (εξοικονόμηση ενέργειας, στατική ενίσχυση, αισθητική αναβάθμιση). Στελέχωση των υπηρεσιακά "γηρασμένων" Δημόσιων Τεχνικών Υπηρεσιών. Ενίσχυση του ΠΔΕ. Εκπόνηση προκαταρκτικών μελετών για κάθε προγραμματιζόμενο έργο. Επίβλεψη της λειτουργίας ή του εκσυγχρονισμού βιομηχανικών και τουριστικών εγκαταστάσεων. Έλεγχος της αυθαίρετης δόμησης. Επιτάχυνση του πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού. Έργα αναπλάσεων στις πόλεις μας. Κτηματολόγιο, δασικοί χάρτες και χάρτες γαιών υψηλής παραγωγικότητας. Μικρά και μεσαία έργα στην περιφέρεια. Εργασία σε όλους, σύνταξη σε όσους το δικαιούνται.
ΟΙΚΟΔΟΜΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ: Σε περιόδους οικονομικής κρίσης η οικοδομή δεν πρέπει να αποδυναμώνεται, αλλά αντιθέτως να ενισχύεται, αφού χαρακτηρίζεται από ένταση εργασίας, ανακύκλωση του χρήματος στην πραγματική οικονομία και ενίσχυση του πιο δυναμικού κλάδου της ελληνικής βιομηχανίας (δομικά υλικά). Η κοινωνική κατοικία, που παρουσιάζει σημαντική ζήτηση, ν'; αποτελέσει υποδοχέα ανάλογων επιλογών.
ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ: Έχουμε όραμα για τις πόλεις που θέλουμε; Να καταργηθούν άμεσα οι παρεκκλίσεις στην εκτός σχεδίου δόμησης και, βαθμιαία, αυτή στο σύνολό της. Καθορισμός χρήσεων γης παντού. Να επιταχυνθούν οι διαδικασίες πολεοδόμησης και να ξεκινήσουν προγράμματα αναπλάσεων. Νέος τρόπος έκδοσης οικοδομικών αδειών από ηλεκτρονικές πολεοδομίες. Έλεγχος των κατασκευών από σώμα ειδικών μηχανικών και δημιουργία «πράσινου κουτιού». Αναθεώρηση διατάξεων του ΓΟΚ και απλοποίηση - κωδικοποίηση της αχανούς πολεοδομικής νομοθεσίας και νομολογίας. Μέρος των προστίμων από αυθαίρετες κατασκευές να διατίθενται υπέρ τοπικά της περιβαλλοντικής αναβάθμισης και της διάσωσης κοινόχρηστων χώρων.
ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: Να μετεξελιχθεί από χαμηλού κόστους σε υψηλής εξειδίκευσης με ενσωμάτωση τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών, φιλικής στο περιβάλλον. Ξεκάθαρη ταυτότητα κα στρατηγική ανάπτυξης των βασικών πυλώνων της ελληνικής οικονομίας (κατασκευές, κατοικία, τουρισμός, ναυτιλία, πληροφορική, δομικά προϊόντα, τρόφιμα - ποτά).
ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ - ΜΕΛΕΤΕΣ: Επειδή τα προηγούμενα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, και το πιο πρόσφατο ΕΣΠΑ, μας βρήκαν μελετητικά «ανώριμους». Τώρα, διαρκούσης της κρίσης, να συνταχθούν μελέτες με οικονομική ενδυνάμωση του Π.Δ.Ε. Βελτίωση του Ν.3316/2005 στην κατεύθυνση ενίσχυσης των (μεσαίων και μικρών) περιφερειακών μελετητικών γραφείων, με επαναφορά του κριτηρίου της εντοπιότητας και του ανεκτέλεστου προϋπολογισμού του γραφείου. Πλήρης στελέχωση των υπηρεσιών ανάθεσης μελετών.
Διαφάνεια στο θεσμικό πλαίσιο δημοπράτησης των δημοσίων έργων. Κατάργηση της απευθείας ανάθεσης έργων, των ειδικών φωτογραφικών όρων και του συστήματος μελέτη - κατασκευή. Τιμολόγηση των εργασιών με αξιόπιστο σύστημα και ρεαλιστικοί προϋπολογισμοί. Πλήρεις και εφαρμόσιμες μελέτες και ουσιαστική επίβλεψη για έργα ποιοτικά. Κανένα μικρομεσαίο έργο με ΣΔΙΤ. Όλα εντάσσονται στο ΠΔΕ ή στο ΕΣΠΑ.
ΠΑΙΔΕΙΑ: Απαράβατος κανόνας, δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επαγγελματικά δικαιώματα σε όλους, αντίστοιχα με το πραγματικό - αξιολογημένο αντικείμενο των σπουδών τους, προσδιοριζόμενα από το ΤΕΕ. Μεταρρυθμίσεις όπου πραγματικά απαιτείται με βάση τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας και όχι στη λογική της εμπορευματοποίησης. Από τις πολυτεχνικές σχολές προκύπτει μόνο μια κατηγορία μηχανικών με ενιαίες 5ετείς σπουδές. Συσσωμάτωση σ'; αυτές των αντίστοιχων ΤΕΙ μετά από αξιολόγηση. Προώθηση της λογικής για τη δημιουργία - λειτουργία διεπιστημονικών ομάδων. Ανασύσταση δημόσιων σχολών παραγωγής μεσαίων και ανώτερων στελεχών, απαραίτητων στην ομαλή διαδικασία παραγωγής τεχνικού έργου.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ: Ικανή, σύγχρονη και ισχυρή με στελεχιακό δυναμικό που θ'; ανανεώνεται. Παντού απλή και κωδικοποιημένη νομοθεσία. Άρση της ποινικοποίησης και της ομηρείας όλου του κλάδου.
3. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΥΤ. ΕΛΛΑΔΑΣ:
Η αναπτυξιακή υστέρηση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, και συνολικά του δυτικού άξονα της χώρας, οφείλεται κυρίως στην έλλειψη βασικών υποδομών και δικτύων, που ουσιαστικά συνιστούν και άξονες ανάπτυξης. Το μοντέλο που υιοθετήθηκε οδήγησε στη στρεβλή, ανισόρροπη και περιβαλλοντοκτόνο ανάπτυξη, εν τέλει δε στη βαθειά κρίση τ'; αποτελέσματα της οποίας όλοι βιώνουμε σήμερα.
Διαπιστώνουμε σοβαρές παραλήψεις, της Κεντρικής Διοίκησης κυρίως, αλλά και της Αυτοδιοίκησης, στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των απαιτούμενων υποδομών με, τουλάχιστον, εσφαλμένη αν όχι ανύπαρκτη ιεράρχησής τους σε αναπτυξιακή προοπτική. Είναι εμφανής η υποτίμηση του σιδηροδρόμου και η πριμοδότηση των οδικών αξόνων με μεθόδους μάλιστα κατασκευής οικονομικά επαχθείς και άδικες για την πλειοψηφία των πολιτών και κυρίως για τις επόμενες γενιές τις οποίες χρεώνουμε υπέρμετρα. Έχουν αγνοηθεί απολύτως αναγκαία έργα όπως είναι η έλευση του φυσικού αερίου στην Δυτική Ελλάδα και η διασφάλιση των κοινόχρηστων χώρων των, μεγάλων κυρίως, πολεοδομικών συγκροτημάτων της περιοχής.
Διεκδικούμε και προτείνουμε, στόχος της επιδιωκόμενης ανάπτυξης να είναι η περιβαλλοντική προστασία, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η κοινωνική συνοχή. Θεωρούμε την προστασία του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος ουσιώδες μέγεθος της ποιότητας ζωής των πολιτών και της ανάπτυξης. Γι'; αυτό πιστεύουμε ότι ο σεβασμός του πρέπει να αποτελεί θεμελιώδη παράμετρο σχεδιασμού των έργων υποδομής.
Απαιτούμε παρεμβάσεις στην κατεύθυνση ευόδωσης του βασικού στόχου που θέτει το Εθνικό Χωροταξικό της χώρας για ισομερή ανάπτυξη του ελλαδικού χώρου. Επιτάχυνση των ρυθμών ανάπτυξης της Περιφέρειάς μας, και κατ'; επέκταση όλου του δυτικού άξονα, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη σύγκλιση με τον αναπτυγμένο ανατολικό άξονα της χώρας.
22.03.2010
Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010
| ΓΣΕΕ: Αποθέωση του κυβερνητικού συνδικαλισμού |
 |
 |
|
"ΕΠΟΧΗ", 21.03.10
|
|
Δεν είναι πρώτη φορά που ένα Συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι αναντίστοιχο με την πολιτική συγκυρία. Ούτε καν ο τόπος της (Κασσάνδρα) διεξαγωγής του στα πολυτελή ξενοδοχεία. Έχει ενδιαφέρον -τουλάχιστον σημειολογικά- ότι το τελευταίο συνέδριο των εργατοπατέρων της ΝΔ, που συνέχισαν και για λίγο και μετά τη μεταπολίτευση, με επικεφαλής τον περιβόητο Καρακίτσο, πραγματοποιήθηκε στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής το 1981, λίγες μέρες πριν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ.
Περισσότερο μοιάζει -δεν ταυτίζεται όμως- με το 1985. Τότε, ο Α. Παπανδρέου και ο Κ. Σημίτης ως υπουργός Οικονομίας επέβαλαν ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, για να αποφύγουν την χρεοκοπία λόγω των υψηλών ελλειμμάτων του ισοζυγίου και τη δυνατότητα δανεισμού από την ΕΟΚ. Όμως, τότε υπήρξαν ισχυρές δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ που αντιστάθηκαν, με συνέπεια τη διάσπαση της παράταξης και τη διαγραφή τους από το ΠΑΣΟΚ με απόφαση του Α. Παπανδρέου. Παρά το μπαράζ των απεργιών που προκήρυξαν 27 Εργατικά Κέντρα και 19 Ομοσπονδίες, τη λύση έδωσαν τα δικαστήρια. Φυσικά δικαιώθηκε ο Α. Παπανδρέου και η φιλοκυβερνητική ΠΑΣΚΕ. Τώρα τα πράγματα μοιάζουν μόνο ως προς τα μέτρα λιτότητας, παρά με τις εσωτερικές διεργασίες της κυβερνητικής παράταξης. Κανένας δεν κινδυνεύει να διαγραφεί γιατί μουρμουρίζει...
Εκφυλιστικές διαδικασίες
Από τις 4 ημέρες του Συνεδρίου, μόνο η μια -αυτή του Σαββάτου- αφιερώθηκε στις ομιλίες των συνέδρων. Οι υπόλοιπες, εκτός της Κυριακής που θα διεξαχθούν οι αρχαιρεσίες ξοδεύτηκαν με χαιρετισμούς εκπροσώπων διεθνών συνδικαλιστικών οργανώσεων και κομμάτων. Όπως γίνεται σε κάθε συνέδριο όταν ανέβηκε στο βήμα ο εκπρόσωπος της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων Τζένικς, το ΠΑΜΕ ξεσήκωσε θύελλα...
Ακολούθησε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Οι ευθύνες, για όσα δεινά ζούμε για τον Γ. Παναγόπουλο, είναι στους κερδοσκόπους και τις αγορές. Οι ευθύνες της κυβέρνησης και η βίαιη επίθεσής της στον κόσμο της εργασίας δεν απασχόλησαν τον πρόεδρο.
Πιθανόν να έκανε κάποια αναφορά, εάν δε διέκοπτε την ομιλία του προκειμένου να υποδεχθεί, μαζί μ' όλη την ηγεσία της ΠΑΣΚΕ, τον Γ. Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός ασφυκτικά περικυκλωμένος από την ΠΑΣΚΕ, από την φρουρά του και από δεκάδες ασφαλίτες ανέβηκε στο βήμα, αναπτύσσοντας τις γνωστές απόψεις του. Δεν απάντησε καν στην εισηγητική πρόταση του Γ. Παναγόπουλου να μη φορολογηθούν οι αποζημιώσεις των απολύσεων. Η παρέμβαση αυτή του προέδρου σχολιάστηκε έντονα γιατί δεν αναφέρθηκε στις απολύσεις αλλά στην αποζημιώσεις τους.
Οι ασφαλίτες με εμφανή τα κουμπούρια τους, θυμίζοντας χολιγουντιανές παραγωγές με απόπειρες δολοφονίας του προέδρου των ΗΠΑ, είχαν περικυκλώσει - τι άλλο- τους συνέδρους της Αυτόνομης Παρέμβασης, μη επιτρέποντας τις μετακινήσεις εντός της αίθουσας! Τα μέλη του ΠΑΜΕ αφού φώναξαν ορισμένα συνθήματα, χωρίς άλλες προκλήσεις, αποχώρησαν σιωπηλά από την αίθουσα. Στην παραλία του ξενοδοχείου είχαν ακροβολιστεί ειδικές δυνάμεις του Λιμενικού!
Η ομιλία του προέδρου της ΝΔ Α. Σαμαρά δεν είχε να δείξει αποστάσεις ουσίας από την κυβερνητική πολιτική. Γι' αυτό, άλλωστε, πέρασε απαρατήρητη. Περισσότερο αιχμηρή ήταν η τοποθέτηση του Σπ. Παπασπύρου της ΑΔΕΔΥ. Εμφανώς, δεν άρεσε στους συνέδρους της ΠΑΣΚΕ. Προφανώς, γι' αυτό το λόγο μετά την ομιλία του -και ενώ είχε προσέλθει στο βήμα ο Γ. Παπανδρέου- ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ αποχώρησε.
Και πάλι οι νόθοι
Ενδιαφέρον στοιχείο του συνεδρίου ήταν η νομιμοποίηση συνέδρων με στοιχειοθετημένες καταγγελίες για νοθεία και διαβλητές διαδικασίες. Η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ νομιμοποίησαν 18 αντιπροσώπους, αριθμός σημαντικός, που δίνει 2 έδρες στη Διοίκηση. Μια ιστορία θλιβερή και επαναλαμβανόμενη από την εποχή του Καρακίτσου, αν και όχι στο βαθμό εκείνης της εποχής. Στο προηγούμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ που τους νομιμοποίησε ξανά, βάζοντας ορισμένες προϋποθέσεις αδιάβλητων διαδικασιών, που όμως -όπως παραδέχτηκαν και οι εκπρόσωποι των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ- ούτε αυτή τη φορά τηρήθηκαν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ομοσπονδία OMYPAE, δηλαδή των σεκιοιυριτάδων, που έστειλαν 12 (!) αντιπροσώπους.
Το ΠΑΜΕ, τελικά, αποχώρησε με την εξήγηση ότι δεν θέλουν να νομιμοποιήσουν τις αποφάσεις των δυνάμεων του δικομματισμού.
Αποξένωση του σ.κ
Μετά τη νομιμοποίηση των νόθων, οι σύνεδροι έχασαν τελείως το ενδιαφέρον τους για το συνέδριο. Με δυο ώρες καθυστέρηση άρχισαν οι εργασίες του Σαββάτου, με εμφανή την έλλειψη απαρτίας.
Τελικά, το μεσημέρι του Σαββάτου απεχώρησε και η Αυτόνομη Παρέμβαση προβάλλοντας τα εκφυλιστικά φαινόμενα. Κυρίως, λόγω της νομιμοποίησης των νόθων και της χωρίς προσχήματα ταύτισης της ηγεσίας της ΓΣΕΕ με την κυβέρνηση, όχι μόνο λόγω της αποθέωσης του πρωθυπουργού, αλλά και των ουδέτερων τοποθετήσεων των ηγετικών στελεχών της ΠΑΣΚΕ. Η Α.Π, πρότεινε προκήρυξη απεργίας στις 20 Μαρτίου σε συντονισμό με την ΑΔΕΔΥ, αλλά συνάντησε τη σιωπή των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.
Συμπέρασμα: Συνέδριο που απλά έπρεπε να γίνει λόγω καταστατικής υποχρέωσης. Αναντίστοιχο με τις διαθέσεις των εργαζομένων και τη σφοδρή επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους. Η ιστορία θα γράψει ότι ο κ. Λοβέρδος ανακοίνωσε τη διάλυση του Ασφαλιστικού κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της εργατικής τάξης και δεν έσπασε ούτε ένα ποτήρι.
Οι σύνεδροι της ευρύτερης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς προβληματίζονταν για την κατάσταση του σ.κ., δεδομένης της στάσης των κυρίαρχων παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και τη μοναχική και αντιενωτική πορεία του ΠΑΜΕ.
Η αναζήτηση οδηγούσε στην επιστροφή στα πρωτοβάθμια σωματεία. Μπορούν να συσπειρώσουν ευρύτερες δυνάμεις εργαζομένω και στον ιδιωτικό τομέα, -απ' όπου απουσιάζει η ΓΣΕΕ- αγκαλιάζοντας αυτούς που υφίστανται τη μεγαλύτερη επίθεση της κυβέρνησης και της εργοδοσίας.
Άλλωστε, οι συσχετισμοί στη ΓΣΕΕ παραμένουν αναλλοίωτοι. Ίσως και επιδεινωθούν. Η ΠΑΣΚΕ, ενδεχομένως, αυξήσει τη δύναμή της κατά μία έδρα, στερώντάς την από την Αυτόνομη Παρέμβαση!
Μάκης Μπαλαούρας
|
Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010
| Ο νέος ευρωσκεπτικισμός |
|
|
|
"ΕΠΟΧΗ", 21.03.10
|
|
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Ενας νέος ευρωσκεπτικισμός αναπτύσσεται σήμερα στην Ευρώπη. Δεν έχει τόσο σχέση με τις γνωστές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Οφείλεται περισσότερο στα ορατά αδιέξοδα, στα οποία οδηγείται το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Ξεκίνησε με τη μορφή της τελωνειακής ένωσης, προχώρησε με γρήγορα βήματα οικονομικής ολοκλήρωσης και λιγότερο πολιτική. Προχώρησε ακόμα στη δημιουργία νομισματικής ένωσης και κοινού νομίσματος, του ευρώ.
Θα μπορούσε, λοιπόν, να υποθέσει κάποιος ότι σ' αυτή τη φάση ο φορέας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η ΕΕ, θα αντιμετώπιζε μικρότερα προβλήματα σε σύγκριση με εκείνα που αντιμετώπισε μέχρι σήμερα. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Δεν είναι λίγοι οι έγκυροι αναλυτές που αναρωτιούνται αν μπορεί η ΕΕ να συνεχίσει να υπάρχει ή ήδη αναπτύσσονται στο εσωτερικό της φυγόκεντρες και διαλυτικές τάσεις.
Η κρίση αυτή εκδηλώνεται στο πλαίσιο της τρέχουσας οικονομικής κρίσης σε περίοδο πλήρους ανάπτυξης και κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Δεν οφείλεται, όμως, μόνο σ' αυτή. Η ΕΕ και τα μέλη της βρίσκονται τώρα αντιμέτωποι με τις ίδιες τις δικές τους επιλογές, που έκαναν υπό το κράτος της ιδεολογικής, πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των προφητών του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή του πιο άγριου, ασύδοτα ανταγωνιστικού και κερδοσκοπικού καπιταλισμού.
Οι ρίζες της κρίσης
Από την εποχή της υπογραφής της Συνθήκης του Μάαστριχτ, του Σύμφωνου Σταθερότητας, της ΟΝΕ και, πρόσφατα, της Συνθήκης της Λισαβόνας, παρά τις αντιστάσεις των λαών της ΕΕ με αποκορύφωμα τη ματαίωση της Συνταγματικής Συνθήκης, οι κυρίαρχες δυνάμεις οικοδόμησαν την ΕΕ κατ' εικόνα και ομοίωση των προτύπων του νεοφιλελεύθερου οικονομικού και πολιτικού δόγματος: «απελευθέρωση» των αγορών, συρρίκνωση των δημοκρατικών διαδικασιών και δικαιωμάτων, απεριόριστη ηγεμονία του κεφαλαίου, πλήρης υποταγή της εργασίας, σκληρός, «ανόθευτος» και ανελέητος ανταγωνισμός. Τα πρότυπα αυτά επιχείρησαν να τα συνταγματοποιήσουν με το «ευρωσύνταγμα», και σε σημαντικό βαθμό το κατόρθωσαν με τη Συνθήκη της Λισαβόνας.
Εκεί βρίσκεται η ρίζα των σημερινών προβλημάτων, που εκδηλώνονται με ικανή αφορμή την οικονομική κρίση. Αυτό, για παράδειγμα, που σήμερα φαίνεται αδιανόητο, δηλαδή η άρνηση οποιασδήποτε στήριξης σε κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν προβλήματα ελλειμμάτων και χρέους, οξυμμένα λόγω της κρίσης -αλλά και της κυρίαρχης πολιτικής της ΕΕ- δεν αποτελεί απλώς μυωπική πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης και του κεφαλαίου, του οποίου τα συμφέροντα προστατεύει και εκφράζει. Είναι άρνηση - απαγόρευση που προκύπτει από συνθήκες και συμφωνίες που όλοι οι εκπρόσωποι των κρατών έχουν κατά καιρούς υπογράψει.
Ευρωσκεπτικιστές
και ευρωτυφλοί
Υπό το φως αυτής της αδιαμφισβήτητης πραγματικότητας αποκτούν σήμερα το πλήρες νόημά τους -και μπορούν να γίνουν κατανοητές ευρύτερα- οι ενστάσεις που η αριστερά προέβαλε (μαζί με όσες αντιστάσεις μπόρεσε να προτάξει) στην ολοκλήρωση αυτού του οικοδομήματος. Ενστάσεις που όλοι αυτοί, οι οποίοι σήμερα αναζητούν εναγωνίως «λύση» μεταξύ της Σκύλλας του Βερολίνου και της Χάρυβδης του ΔΝΤ, λοιδωρούσαν ως επαρχιωτισμό και οπισθοδρομική αναδίπλωση. Και όχι μόνο αυτοί. Σε ήχο πλάγιο σιγοντάριζαν και εκ των ένδον αριστεροί ψάλτες αυτής της πολιτικής...
Από αυτές κυρίως τις πλευρές ακούγονται και σήμερα συνταγές σωτηρίας, που, βέβαια, δεν μπορούν ούτε ως μερεμέτια να λειτουργήσουν στο διάτρητο σώμα της ΕΕ. Η αποκατάσταση του ελλείμματος πολιτικής ολοκλήρωσης, για παράδειγμα, επανέρχεται ως φάρμακο για πάσα νόσο. Ή η δημιουργία θεσμών ελέγχου της ασύδοτης κερδοσκοπικής δραστηριότητας του κεφαλαίου. Ή η σύσταση θεσμών συνδρομής των κρατών που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά προβλήματα. Αν κάτι μας διδάσκει η πείρα από την τρέχουσα οικονομική και ευρωπαϊκή κρίση αλλά κι από την αναδρομή στην ιστορία της ΕΕ, είναι ότι δεν είναι μόνο οι θεσμοί που λείπουν. Ακόμα κι όταν αυτοί υπάρχουν ή πρόκειται να συσταθούν, αποφασιστική σημασία έχει πρώτον τι περιεχόμενο τους δίνεται, ποια δυνατότητα πολιτικής επιλογής έχουν (ή δεν έχουν στην πραγματικότητα) και, δεύτερον, ποιος τους εξουσιάζει, τους διαχειρίζεται, προς το συμφέρον τίνος.
Η εκ γενετής διαλυτική
τάση της ΕΕ
Ένας θεσμός, για παράδειγμα, πολιτικής και οικονομικής στήριξης των κρατών-μελών μπορεί να φαντάζει θετικός. Αν όμως συσταθεί και λειτουργήσει με τους κανόνες που επιθυμεί ο γαλλογερμανικός άξονας, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά σαν ένας μηχανισμός πειθάρχησης στα δόγματα του Συμφώνου Σταθερότητας. Θα λειτουργήσει προς το (βραχυπρόθεσμο) συμφέρον των κυρίαρχων μερίδων του κεφαλαίου στην Ευρώπη, που θέλει να εκφράσει η κυβέρνηση Μέρκελ.
Κι εδώ ίσως βρίσκεται μια από τις σημαντικότερες πλευρές του τρέχοντος ευρωπαϊκού προβλήματος. Η ΕΕ, και ιδίως η ευρωζώνη που λειτουργεί και με ενιαίο νόμισα, έχει προωθήσει τη λεγόμενη οικονομική ολοκλήρωση, δηλαδή την απρόσκοπτη κίνηση του κεφαλαίου. Επιχειρεί να κατοχυρώσει και τη διάλυση κάθε πλαίσιου προστασίας της εργασίας από τις εθνικές νομοθεσίες, να την... απελευθερώσει. Ταυτόχρονα εγκαταλείπει κάθε ιδέα σύγκλισης και αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών. Ο λόγος είναι απλός: αντιβαίνει στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη επιβολή.
Με τον τρόπο αυτό, όμως, δημιουργούνται και αναπτύσσονται στο εσωτερικό της ΕΕ και της ευρωζώνης όχι απλώς αντιθέσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, αλλά και μεταξύ μερίδων του κεφαλαίου και εθνικών κρατών, που οφείλονται στην ανισόμερη οικονομική μεγέθυνση. Ο στόχος, δηλαδή, της ενοποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας και της δημιουργίας κοινού νομίσματος, που, κατ' αρχήν, για να υπηρετηθεί απαιτεί μείωση των αποστάσεων μεταξύ των περιφερειών, έρχεται σε αντίθεση με την «αυθόρμητη» ανάγκη των κυρίαρχων και ισχυρότερων. μερίδων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να αντλούν μερίδιο κέρδους και από άλλες, ασθενέστερες μερίδες (εθνικές ή ευρωπαϊκές), οι οποίες συμμετέχουν στην απόσπαση υπεραξίας.
Αυτές οι αντιθέσεις πυροδοτούν σήμερα φυγόκεντρες και διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, καθώς η οικονομική κρίση τις οξύνει. Χάρη σ' αυτές επιτρέπεται στον κ. Γ. Παπανδρέου να μιλάει για προσφυγή στο ΔΝΤ και στην Ουάσιγκτον να ελπίζει σε αμεσότερη και αποφασιστικότερη εμπλοκή στην Ευρώπη.
Ο περιορισμός, μέχρις εξαλείψεως, της εθνικής κυριαρχίας -ακόμη και προς όφελος ιδανικά δημοκρατικών υπερεθνικών οργανισμών, δεν αποτελεί λύση για τα κρίσιμα οικονομικά προβλήματα ανισόμερης ανάπτυξης στο εσωτερικό της Ευρώπης. Αυτά είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν χωρίς αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, χωρίς πολιτικό σχεδιασμό με στόχο τη σύγκλιση της Ευρώπης σε ένα ανώτερο βιοτικό επίπεδο και με μέσο τον αναστοχασμό της έννοιας της ανάπτυξης. Δεν γίνεται να σταθεί ενιαίο νόμισμα (και μάλιστα με φιλοδοξία να παίξει ρόλο διεθνούς αποθεματικού μέσου) με οικονομικά και κρατικά συμφέροντα αλληλοσυγκρουόμενα και με «εθνικές» οικονομίες κυρίαρχες και υποτελείς.
Επιστροφή στα κυρίαρχα και υποτελή έθνη;
Σε τέτοιες συνθήκες, οι ανισορροπίες που αναπτύσσονται -και οι συνεπαγόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις- οδηγούν σε αποτελέσματα παρόμοια με εκείνα που παράγουν οι αντιθέσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα. Και βέβαια, σε μορφές επίλυσης αυτού του είδους των αντιθέσεων ανάλογες με τις μορφές επίλυσης που προσιδιάζουν σε ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Δηλαδή, πλήρως ανταγωνιστικές και διαλυτικές οποιασδήποτε εσωτερικής συνοχής.
Για την αριστερά είναι η καλύτερη, ως τώρα, συγκυρία για να υπερβεί και να αναδιατυπώσει τα παλιά ερωτήματα, να αφήσει πίσω, τις διακρίσεις μεταξύ ευρωπαϊστών και αντιευρωπαϊστών. Να αναδείξει, με τον πλουτο των ευρύτερα κατανοητών στοιχείων της σημερινής πραγματικόητας, το πραγματικό ερώτημα, δηλαδή, αν το μέλλον για μια ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται στην απρόσκοπτη εξέλιξη της σημερινής ΕΕ. Και να προβάλει με πιο ενισχυμένα, τώρα, επιχειρήματα το αίτημα για μια νέα Ευρώπη των λαών, των εργαζομένων.
Αν το κληρονομημένο από το παρελθόν ερώτημα, μέσα ή έξω από την ΕΕ, αφορά ένα κράτος που εξακολουθεί να είναι καπιταλιστικό, το πραγματικό ερώτημα είναι: ΕΝΤ ή ΔΝΤ; Δηλαδή, οποιαδήποτε απάντηση δοθεί, δεν θα βγαίνει από το πλαίσιο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
Αν το ερώτημα αφορά ένα κράτος που πράγματι έχει εναλλακτική επιλογή, τότε η απάντηση εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το συγκριτικό οικονομικό και πολιτικό μέγεθος αυτού του κράτους και όχι μόνο από τη λαϊκή θέληση. Η εμπειρία του εργατικού κινήματος από την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού στον 20ο αιώνα μας υποχρεώνει να αναζητήσουμε μια στρατηγική στο πλαίσιο ευρύτερων σχηματισμών, αν δεν θέλουμε να ελπίζουμε το πολύ σε μια τύχη ανάλογη της Κούβας υπό την πίεση οικονομικού, πολιτικού και ιδεολογικού εμπάργκο.
Η αναζήτηση λύσης στην κλίμακα της Ευρώπης μπορεί να μην είναι μονόδρομος. Είναι, ωστόσο, μια στρατηγική με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας σήμερα.
Η ευρωπαϊκή αριστερά οφείλει να επιδιώξει την ανασυγκρότησή της και να αναζητήσει τις συμμαχίες της με βάση αυτή τη στρατηγική και με στόχο μια νέα Ευρώπη, που δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα της απρόσκοπτης συνέχισης της σημερινής, αλλά προϊόν του μετασχηματισμού της. Απρόσκοπτου ή μη.
Χ. Γεωργούλας
|
Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010
| ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΔΝΤ ΥΠΟ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΙΣΙΟΝ |
|
|
| "ΕΠΟΧΗ", 21.03.10 |
|
Ο θάνατος του υπαλλήλου. Και μετά;
Οι επίδοξοι σωτήρες
της οικονομίας (Κομισιόν
ή ΔΝΤ) διαγκωνίζονται να αναλάβουν τη διάσωσή μας, όχι
για να βοηθήσουν
τους εργαζόμενους,
αλλά για να αποκομίσουν κέρδη. Η επίθεση, μάλιστα, προς το δημόσιο τομέα και
το κράτος πρόνοιας στόχο έχει την πλήρη απαξίωση της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πουληθεί
σε τιμή ευκαιρίας
Φορολογικό, ασφαλιστικό, νέα μέτρα, φήμες για επαναφορά της δραχμής (μέχρι και ότι «κόβονται» δραχμές στο νομισματοκοπείο κυκλοφόρησε!..), φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Ότι ακριβώς χρειάζεται μια χώρα για να βρεθεί στα πρόθυρα της χρεοκοπίας -ευτυχώς οι πολίτες δείχνουν μεγαλύτερη ωριμότητα από την κυβέρνηση...- δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους κερδοσκόπους να παρέμβουν, άνευ όρων, για να την «σώσουν». Ιδιαίτερα, μάλιστα, αν δεν υπάρχει ειδικό βάρος και «έρμα» από την κυβέρνηση -που δεν υπάρχει. Την ίδια ώρα Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ επεξεργάζονται κοινό σχέδιο «διάσωσης» για την Ελλάδα, αρκεί η τελευταία, να πάρει νέα μέτρα και να προωθήσει διαρθρωτικές αλλαγές, πάντα υπό την καθοδήγηση τεσσάρων πυλώνων: της Κομισιόν, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των κρατών - πιστωτών!
Γάτα με ποντίκι
Η προσφυγή στο ΔΝΤ, υπό τις ευλογίες της Κομισιόν, θα «προτιμηθεί» προκειμένου να μην «ανοίξουμε μέτωπο» και εκληφθεί ως κίνηση διαζυγίου με την Ε.Ε. Ανεξάρτητα, βέβαια, αν προσφυγή στο ΔΝΤ σημαίνει ότι εκχωρούμε, πλήρως, σ΄ αυτό την ευθύνη για την οικονομική μας πολιτική. Είναι φανερό ότι οι εξελίξεις τις επόμενες μέρες θα είναι καθοριστικές, όχι λόγω της επικείμενης Συνόδου Κορυφής της 25ης Μαρτίου, αλλά γιατί το παιχνίδι «της γάτας με το ποντίκι» -θα ζητήσει η Ελλάδα βοήθεια, δεν θα ζητήσει και τι είδους- οδηγεί σε παρατεταμένη ανησυχία την κοινωνία ενώ κρατά σε στάση αναμονής δυνάμεις του ΠαΣοΚ, που διαφωνούν με την ακολουθούμενη πολιτική. Το αν αυτές θα εκδηλωθούν ανοιχτά είναι άλλο θέμα. Η συνεχής αναβολή των αποφάσεων, όμως, μπορεί να οδηγήσει σε μη ελεγχόμενες εξελίξεις και να αποκοπεί η κυβέρνηση από τις όποιες δυνάμεις αντλεί την πολιτική της ισχύ.
Η χθεσινή ομιλία του Γ. Παπανδρέου, στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠαΣοΚ στόχευε ακριβώς σε μια προσπάθεια επανεκκίνησης της σχέσης της ηγεσίας του ΠαΣοΚ με τις δυνάμεις που εξακολουθούν να την στηρίζουν. Αφενός να πείσει την κοινωνία ότι το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι αυτό που διακήρυττε και προεκλογικά (ηθική νομιμοποίηση): «από τον Οκτώβρη μέχρι και σήμερα -ταυτόχρονα με την τιτάνια προσπάθεια μας να σώσουμε την οικονομία της χώρας- έχουμε προχωρήσει, όπως ακριβώς δεσμευτήκαμε» και να καθησυχάσει, παράλληλα, στελέχη του ΠαΣοΚ που διαφωνούν: «δεν βρήκαμε κράτος (...) Το τίμημα δυστυχώς τεράστιο (...) Οι συνθηκες δεν επιτρέπουν διλήμματα (..) Εμείς τα στελέχη και μέλη του ΠαΣοΚ δεν έχουμε διλήμματα (...) Ζητώ από εσάς ειδικά, τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, το βασικό πυρήνα των στελεχών του Κινήματος μας, να υποστηρίξετε με σθένος σε κάθε γωνιά της χώρας τις πρωτοβουλίες μας».
Ο θάνατος το εμποράκου
«Έχουμε τη μοναδική ευκαιρία να αλλάξουμε την πατρίδα μας» είπε, ακόμα, ο Γ. Παπανδρέου. Δεν διευκρίνισε, όμως, προς ποιά κατεύθυνση. Μέχρι σήμερα βλέπουμε να εφαρμόζονται μέτρα σε βάρος της κοινωνίας (φορολογικό, ασφαλιστικό, ενώ έρχονται ανατροπές, προς το χειρότερο, σε παιδεία και υγεία). Η κυβερνητική εξουσία ασκείται ερήμην των πολιτών, ενώ η περίφημη διαβούλευση με τους πολίτες (που σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει και περισσότερη δημοκρατία) γίνεται επί δευτερευόντων θεμάτων (π.χ. κάποιου άρθρου ήδη αποφασισμένου νομοσχεδίου) και όχι πάνω σε θεμελιακά ζητήματα πολιτικής γραμμής. Αυτή πηγάζει, χωρίς πολλές κουβέντες, από το Μαξίμου με βασικό προσανατολισμό ότι «το καλό της χώρας βρίσκεται σε άλλη κατεύθυνση από το καλό των μαζικών κινημάτων και του κόμματος που κέρδισε πρόσφατα τις εκλογές» (Ν. Κοτζιάς, Αξία 20.3.10).
Ο θάνατος, όμως, του δημοσίου υπαλλήλου δεν θα δώσει καμιά λύση. Όπως και ο θάνατος του εμποράκου που θα ακολουθήσει, του μικρομεσαίου, κ.λπ. Η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ, όπως και οι κυβερνήσεις σε Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, περιμένουν λύσεις από τις... αγορές! Τις αγορές που ευθύνονται για την κρίση και ελέγχουν τις πολιτικές που εφαρμόζονταν τα τελευταία, κυρίως, χρόνια.
Ευρώ στους τοκογλύφους
Οι επίδοξοι σωτήρες της οικονομίας (Κομισιόν ή ΔΝΤ) διαγκωνίζονται να αναλάβουν τη διάσωσή μας, όχι για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους, αλλά για να αποκομίσουν κέρδη. Η επίθεση, μάλιστα, προς το δημόσιο τομέα και το κράτος πρόνοιας στόχο έχει την πλήρη απαξίωση της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πουληθεί σε τιμή ευκαιρίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις που (σύντομα) θα ακολουθήσουν σε υγεία, παιδεία, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, ακόμα και σε υποθηκοφυλακεία και πιθανόν φυλακές (!) θα καταστήσουν σαφή το στόχο των αγορών και των εκπροσώπων τους. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά. Ο εγκλωβισμός του Γ. Παπανδρέου στη λογική των αγορών -ανεξάρτητα από τις «κορώνες» του- οδηγεί σε ανατροπή του κοινωνικού κράτους και σε οικονομικό αδιέξοδο τη χώρα. Τη χρεοκοπία των δημοσίων υπαλλήλων θα ακολουθήσει η χρεοκοπία των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα. Η πολιτική του Γ. Παπανδρέου με τους φόρους και τις περικοπές (ένας φαύλος κύκλος που οδηγεί σε νέα μέτρα και νέους φόρους) ουσιαστικά χρηματοδοτεί τους τοκογλύφους. Και ξεχνά ότι διέξοδος υπάρχει μέσα από τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης και της εργασίας.
Το παιχνίδι, πάντως, των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στους βασικούς εταίρους της ΕΕ γίνεται σε μια στιγμή που διεξάγεται ένας μεγάλος πόλεμος ανάμεσα στις ισχυρές δυνάμεις, σε παγκόσμια κλίμακα. Η (μόνιμη) παρουσία σε χώρες της Ευρώπης του Ντομινίκ Στρος Καν, διευθυντή του ΔΝΤ -που στην πραγματικότητα είναι το μακρύ χέρι των ΗΠΑ-, δείχνει ότι οι ΗΠΑ δεν θα αφήσουν την ευκαιρία να χαθεί. Θα παρέμβουν καθοριστικά, όσο μπορούν, στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Ζούμε ιστορικές αλλαγές του ρόλου της Ευρώπης που κάνουν πιο επίκαιρο από ποτέ το («παλιό») σύνθημα «Ευρώπη των εργαζομένων και όχι των τραπεζών». Η αριστερά πρέπει να αποφασίσει να μπει στο παιχνίδι. Την αφορά όσο τίποτε άλλο. Και έχει, ακόμα, τα περιθώρια να δράσει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Α.Π. Θάνος
|
Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010
Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο.
του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα,
στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
1. Ακούγοντάς σας να λέτε ότι τα περί χρεοκοπίας της χώρας είναι «παραμύθια» και ένα «έξυπνο καλοστημένο τηλεοπτικό σκηνικό» για να περάσουν τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση, αναρωτιέται κάποιος μήπως αγνοείτε την σκληρή πραγματικότητα;
Μου κάνει εντύπωση ότι το ίδιο ερώτημα δεν απευθύνθηκε στον κύριο Γκούρια του ΟΟΣΑ, στον πολυδιαφημισμένο οικονομολόγο Στιγκλιτζ, στους αναλυτές της Ντόιτσε Μπάνκ και της UBS, στον κ. Κρέμερ της Standard and Poor's. Όλοι αυτοί είπαν ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βέβαια είναι ότι αυτοί δεν καταφέρθηκαν και εναντίον των μέτρων που έλαβε η κυβέρνηση, οπότε μπορούν θεωρούνται από τους επικριτές μου ως «εντός πραγματικότητας». Το οξύμωρο, όμως, σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ενώ η κινδυνολογία περί χρεωκοπίας βοήθησε τη κυβέρνηση να δικαιολογήσει τα μέτρα, εντούτοις τα ίδια τα μέτρα είναι αυτά που θα βαθύνουν την ύφεση και θα χειροτερεύσουν τη κατάσταση της οικονομίας, μεγεθύνοντας το κίνδυνο χρεωκοπίας.
2. Πάντως είναι εύκολο να καταγγέλλεις και να «πετροβολάς» μια κυβέρνηση που ομολογουμένως επιλέγει αντιδημοφιλή οικονομικά μέτρα, ωστόσο πώς μπορεί να ξεπεραστεί η δεινή οικονομική κατάσταση;
Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να ξεπεραστεί με ένα φορολογικό νομοσχέδιο που θα έπρεπε να έχει τίτλο: «ο έχων δύο χιτώνες προλαβαίνει να αποκτήσει και τρίτο». Ούτε με εισοδηματική πολιτική που τα παίρνει από αυτούς που θα τα ξόδευαν και δεν αγγίζει αυτούς που τα κάνουν καταθέσεις στην Ελβετία. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δυστυχώς λέει ψέματα. Δεν σέρνεται σε αυτή την πολιτική. Την επιλέγει. Τι μπορεί να γίνει; Να αυξήσουμε τα έσοδα φορολογώντας τις τράπεζες που ακόμα και τώρα κερδοσκοπούν με ελληνικά ομόλογα, ενώ πέρυσι επιβίωσαν με δημόσιο χρήμα. Τις μεγάλες ΑΕ των οποίων η φορολογία μειώνεται. Τους εφοπλιστές που απαλλάσσονται από ΦΠΑ μεγαλύτερου ύψους από αυτά που θα εξοικονομήσει η κυβέρνηση από τις περικοπές. Να κυνηγήσουμε τα μεγάλα ψάρια της φοροδιαφυγής. Και κυρίως να κηρύξουμε καταχρηστική την απεργία που έχε εξαγγείλει το κεφάλαιο σε δημόσιες επενδύσεις και απασχόληση.
3. Χαρακτηρίσατε την κυβέρνηση «κατώτερη των περιστάσεων». Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει κ. Τσίπρα για να διαχειριστεί την κρίση; Μήπως «να φύγει», όπως έχει ζητήσει ο κ. Αλ. Αλαβάνος;
Θα έπρεπε κατ΄ αρχήν να μην συκοφαντεί τον ελληνικό λαό μιλώντας διεθνώς για διεφθαρμένους και λαμόγια. Λαμόγια δεν είναι οι χαμηλότερα αμειβόμενοι μισθωτοί στην Ευρώπη αλλά όσοι μας κυβερνούν. Θα έπρεπε, επίσης, να μην παραδίδει τη χώρα στα νύχια των κερδοσκόπων, κραυγάζοντας ότι καταρρέουμε λίγο πριν βγει στην αγορά να δανειστεί. Θα έπρεπε να οικοδομήσει συμμαχίες στην ΕΕ για μακρόπνοο και όχι τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης. Να ζητήσει απ' ευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, ευρωομόλογο, και κοινοτική αλληλεγγύη. Όχι να λέει δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια. Θέλουμε και τη δικαιούμαστε. Ούτε βέβαια να αυτογελοιοποιείται λέγοντας στις 12 το μεσημέρι στο ευρωκοινοβούλιο ότι θα πάμε στο ΔΝΤ και στις 4 ότι θα τα καταφέρουμε μόνοι μας.
4. Έχετε κατηγορήσει ευθέως το ΠαΣοΚ ότι τα έχει βρει με τον ΛΑΟΣ του κ. Γ. Καρατζαφέρη. Τι εννοείτε;
Δεν έχει κανείς παρά να παρακολουθήσει Βουλή αλλά και τηλεόραση. Ο κ. Καρατζαφέρης πιστός στην ακροδεξιά παράδοση θεωρεί ότι για την κρίση φταίνε οι μετανάστες και οι εργαζόμενοι. Προτείνει να απελάσουμε τους μεν και να αφήσουμε τους δε χωρίς συλλογικές συμβάσεις. Είναι φανερό στον καθένα ότι προασπίζεται με σθένος τα συμφέροντα των πολύ πλούσιων. Η κυβέρνηση βρήκε στο πρόσωπό του έναν απρόσμενο σύμμαχο και αντί αυτό να τη προβληματίζει, δείχνει να τη χαροποιεί και στη βουλή μάλιστα του ανταποδίδει τα εύσημα για την 'υπεύθυνη' στάση που κρατά. Πρόκειται για ένα θέαμα θλιβερό.
5. Ποια εναλλακτική λύση προτείνετε εσείς, ας πούμε στο θέμα του φορολογικού συστήματος που μόλις ανακοινώθηκε και ήδη απορρίψατε;
Το φορολογικό νομοσχέδιο ήταν η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης να δημιουργήσει μια εικόνα στοιχειώδους δικαιοσύνης. Την απώλεσε παταγωδώς. Ούτε τους έχοντες αγγίζει, ούτε τη φοροδιαφυγή και το μαύρο χρήμα χτυπάει. Εμείς εντός των ημερών θα καταθέσουμε μια συνολική αντιπρόταση για το φορολογικό. Ένα συνολικό νομοσχέδιο που θα υποδεικνύει ότι υπάρχει τρόπος να καταμεριστούν δίκαια τα βάρη, αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση.
6. Πιστεύετε ότι υπάρχει ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ ή πρέπει να βρει άλλη διέξοδο οικονομικής στήριξης η κυβέρνηση και ποια;
Το σενάριο για ΔΝΤ είναι εφιαλτικό και η διακίνηση του εγκληματικά αφελής. Το απεργάζονται ακραίοι συντηρητικοί και νεοφιλελεύθεροι κύκλοι. Στην Ευρώπη όσοι επιθυμούν μια νέα ευρωζώνη με την αποπομπή από αυτήν των χωρών του Νότου και στις ΗΠΑ, οι πρώην σύμβουλοι του Μπους που εύχονται την μονοκρατορία του δολαρίου και υπήρξαν αρχιερείς της διάλυσης του ασφαλιστικού.
7. Πάντως ήδη από τον χώρο σας έχουν αρχίσει να διατυπώνονται κάποιες ευρωσκεπτικιστικές απόψεις -έως ευρωφοβικές- που φλερτάρουν με την ιδέα της αποστασιοποίησης από τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Έχει μέλλον η χώρα εκτός Ε.Ε.;
Για μας η Ευρώπη είναι το πεδίο των ταξικών κοινωνικών αγώνων. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, είμαστε πρωταγωνιστές στην οικοδόμηση ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων αλλά και του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Δεν υπάρχει προοδευτική λύση που να πηγαίνει αγκαζέ με μοναχικό δρόμο της χώρας. Αγωνιζόμαστε για την Ευρώπη των λαών μαζί με την Αριστερά της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας και όλων των άλλων χωρών της. Ταυτόχρονα κρούουμε και τον κώδωνα του κινδύνου. Η ενωμένη Ευρώπη είτε θα είναι κοινωνική και δημοκρατική είτε θα ισοπεδωθεί κάτω από τον οδοστρωτήρα των ανεξέλεγκτων αγορών.
8. Τελικώς «συγγνώμη» σας ζήτησε ο κ. Θ. Πάγκαλος, όπως τον καλέσατε να κάνει, για όσα σας καταμαρτύρησε για τα πρόσφατα επεισόδια εις βάρος του προέδρου της ΓΣΕΕ;
Μέχρι στιγμής όχι. Ξέρετε χρειάζεται μεγαλείο ψυχής για να παραδεχτεί κανείς τα σφάλματά του στη πολιτική. Όμως στη προκειμένη περίπτωση δεν νομίζω ότι πρόκειται περί σφάλματος αλλά περί σχεδίου που απλά στη πορεία στράβωσε. Μη σας μπερδεύει που το υλοποίησε ο κος Πάγκαλος που μοιάζει να έχει το ακαταλόγιστο. Όταν είσαι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν υπάρχει ακαταλόγιστο. Εκτός και αν διεκδικεί το ακαταλόγιστο και ο πρωθυπουργός για τις επιλογές του.
9. Όμως και σεις ήσασταν σκληρός μαζί του: τον αποκαλέσατε «κακό μπάτσο της κυβέρνησης», «συκοφάντη», «προβοκάτορα» και τον κατηγορήσατε ότι επιτελεί πολιτικό σχέδιο εις βάρος σας. Τι εννοείτε;
Και τι θέλατε να κάνω; Να αφήσω το δικαίωμα να παίζεται ένα παιχνίδι προληπτικής στοχοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ και να μην αντιδράσω. Αυτή η ιστορία πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει. Ο χώρος που έχω τη τιμή να εκπροσωπώ, από τη μεταπολίτευση και μετά έχει δώσει διδάγματα ήθους και δημοκρατικότητας. Εδώ και τρία χρόνια στοχοποιείται και συκοφαντείται συνεχώς. Πότε με τους κουκουλοφόρους και τη βία, πότε με το προπηλακισμό του προέδρου της ΓΣΕΕ. Αυτό το βιολί δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Το ψέμα και η συκοφαντία έχουν κοντά ποδάρια.
10. Πάντως, όπως μάθαμε, ο κ. Πάγκαλος δεν δίστασε να σας ζητήσει ...;να του δώσετε ένα φιλί και σεις ...;προσφερθήκατε να του δώσετε λουλούδια -φαντάζομαι δηλητηριώδη ...;
Καλά τα αστειάκια. Καλύτερη όμως η σοβαρότητα.
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
THN TΡΙΤΗ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΑΧΑΙΑΣ -ΜΑΝΙΑΚΙΟΥ 6 ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΘΟΥ,
Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΡΙΖΑ ΑΧΑΙΑΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ : "ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ".
ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ Η ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΜΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΡΙΖΑ ΑΧΑΙΑΣ
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Αγαπητοί συναγωνιστές,
Όπως ήδη σας έχουμε ενημερώσει, στις 25-4-2010 πραγματοποιούνται οι εκλογές του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, ενός φορέα ο οποίος διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις στην πατρίδα μας και στον οποίο παραδοσιακά η αριστερά έχει πρωτεύοντα ρόλο.
Την τελευταία τριετία, με την παρέμβαση της ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ στην οποία συμμετείχαμε ως Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών μαζί με τη ΔΕΜ και του προέδρου Γιάννη Αλαβάνου, το ΤΕΕ είχε έντονη δραστηριότητα. Ανταποκρίθηκε κατά κανόνα στο ρόλο του ως Τεχνικού Συμβούλου της Πολιτείας αλλά και ως εκφραστή των συμφερόντων των μηχανικών, συνδέοντας τις διεκδικήσεις τους με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
Ανέδειξε σημαντικά θέματα και υπέβαλε προτάσεις που αφορούν τα λαϊκά συμφέροντα, ιδιαίτερα για την οικονομική κρίση, την ανάγκη για ανατροπή του μοντέλου ανάπτυξης, την παραγωγική ανασυγκρότηση της Χώρας, την υπεράσπιση της απασχόλησης, το Περιβάλλον, τη Χωροταξία και την αυθαίρετη δόμηση, τη Διαφάνεια κλπ.
Στη μάχη που δίνουμε θα θέλαμε τη συμβολή σας
Για την καλύτερη πληροφόρηση των φίλων μηχανικών, αλλά και για πιθανή αξιοποίηση των επεξεργασιών μας στη δράση σας, σας ενημερώνουμε για τα παρακάτω.
Παρακαλούμε και εσείς να μας ενημερώνετε για ερωτήματα που τίθενται από τους συναγωνιστές και θα θέλατε μια πληρέστερη πληροφόρηση αλλά και για προτάσεις που θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στη δράση μας για την επόμενη περίοδο (e-mail: synergasia@tee.gr ).
Οι μηχανικοί χρειάζονται ένα ισχυρό και αποτελεσματικό ΤΕΕ
Το ΤΕΕ, με την καταλυτική παρέμβαση της ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ, η οποία υποστηρίχθηκε και στις προηγούμενες εκλογές από τη Συνεργασία Αριστερών Μηχανικών και τη ΔΕΜ, έχει αποδείξει ότι μπορεί να συνθέτει, να αντιστέκεται, να παρεμβαίνει αλλά και να είναι αποτελεσματικό.
Η παράταξή μας έχει συμβάλει με όραμα, σχέδιο, αλλά και καθημερινή δραστηριότητα στην ισχυροποίηση του ρόλου του ΤΕΕ, στην υποστήριξη της καθημερινότητας των μηχανικών, στην επίλυση επαγγελματικών προβλημάτων, συνδέοντάς τα με στρατηγική για τη βιώσιμη ανάπτυξη της Χώρας.
Οι μηχανικοί χρειάζονται μια ισχυρή ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΕ
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/03/2010
Του ΘΑΝΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
Φοροφυγάδες, κατέχοντες και μεγάλες επιχειρήσεις είναι οι ευνοημένοι του φορολογικού νομοσχεδίου που δημοσιοποιήθηκε προχθές. Τρανταχτά παραδείγματα η παρωδία τεκμηρίων που οδηγούν σε υποπολλαπλάσια ποσά εισοδημάτων σε σχέση με τα ισχύοντα τεκμήρια ή το "συγχωροχάρτι" που δίνεται στους φοροφυγάδες, καθώς υπόχρεοι φόρου εισοδήματος που δεν υπέβαλαν δήλωση ή υπέβαλαν ελλιπή μπορούν να υποβάλουν αρχικές ή συμπληρωματικές δηλώσεις, χωρίς πρόσθετο φόρο ή πρόστιμο, ή το ότι επελέγη ένα ευνοϊκό για τους οφειλέτες σύστημα είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών.
Στον αντίποδα, επέρχονται αυξήσεις φόρων, ακόμη και για μισθωτούς και συνταξιούχους με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, καθώς καταργούνται οι περισσότερες περιπτώσεις αυτοτελούς φορολόγησης εισοδημάτων και περιορίζονται σημαντικά εκπτώσεις δαπανών.
Στο μεταξύ, αίσθηση προκάλεσε η επιλογή της κυβέρνησης να διαμορφώσει κλίμακα υπολογισμού φόρου αποζημίωσης με αύξηση μεν του αφορολογήτου στα 30.000 ευρώ από 20.000 ευρώ σήμερα, όμως με συντελεστές έως 40% για επιπλέον ποσά αποζημιώσεων αντί του 20% που ισχύει σήμερα, σε μια περίοδο κατά την οποία η ύφεση οδηγεί σε απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων.
Με το νομοσχέδιο, πλήθος επαγγελματιών, ιατροί ΕΣΥ, εργαζόμενοι ΕΚΑΒ, αθλητές, ιπτάμενοι Πολιτικής Αεροπορίας, εφοριακοί, τελωνειακοί, λιμενικοί, πυροσβέστες, εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, νομαρχιακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, βουλευτές, δικαστικοί λειτουργοί, θα επιβαρυνθούν από εφέτος με σημαντικά αυξημένους φόρους λόγω της κατάργησης της αυτοτελούς φορολόγησής τους.
Παρωδία τεκμηρίων
Εξάλλου, τεκμήρια-χάδι για τους κατέχοντες θεσπίζει το νομοσχέδιο, καθώς θα λαμβάνονται υπόψη τα ακόλουθα ποσά ετήσιας αντικειμενικής δαπάνης διαβίωσης:
Για κύρια κατοικία: 60 ευρώ ανά τ.μ. για τα 80 πρώτα τ.μ. κύριων χώρων, 80 ευρώ για τα επόμενα 120 τ.μ., 120 ευρώ για τα επόμενα 100 και 150 ευρώ για τα πλέον των 300 τ.μ. Βοηθητικοί χώροι 30 ευρώ το τ.μ. τα παραπάνω ποσά προσαυξάνονται κατά ποσοστό 20% και το 1/2 για δευτερεύουσα κατοικία.
Για ΙΧ αυτοκίνητα: Η ετήσια αντικειμενική δαπάνη ορίζεται για τα αυτοκίνητα μέχρι 1.200 κ. εκ. σε 3.000 ευρώ. Για μεγαλύτερα των 1.200 κ. εκ. προστίθενται 300 ευρώ ανά 100 κ.εκ. μέχρι τα 2.000 κ.εκ. και 400 ευρώ ανά 100 κ.εκ. για πάνω από 2.000 κ.εκ.
Για δίδακτρα ιδιωτικών σχολείων: 2.000 ευρώ για νηπιαγωγείο, 4.000 ευρώ για δημοτικό και 6.000 ευρώ για γυμνάσιο-λύκειο.
Για οικιακές βοηθούς: 8.000 ευρώ ανά απασχολούμενο.
Για σκάφη: μέχρι 5 μέτρα 3.000 ευρώ, για πάνω από 5 μέτρα 4.000 ευρώ (για ιστιοφόρα ή μηχανοκίνητα ή μικτά σκάφη με χώρο ενδιαίτησης, ολικού μήκους μέχρι 7 μέτρα, 7.500 ευρώ και για άνω των 7 μέτρων προστίθενται 1.500 ευρώ ανά μέτρο μήκους).
Για αεροσκάφη: από 32.000 έως 150.000 ευρώ.
Για πισίνες: 100 ευρώ ανά τ.μ. μέχρι τα 60 τ.μ. και 150 ευρώ ανά τ.μ., για επιφάνεια άνω των 60 τ.μ. Προκειμένου για εσωτερική δεξαμενή κολύμβησης, τα παραπάνω ποσά αυτής της περίπτωσης διπλασιάζονται.
Ακόμη, θεσπίζεται γενική ετήσια αντικειμενική δαπάνη του φορολογουμένου, 3.000 ευρώ για τον άγαμο και 5.000 ευρώ για συζύγους με κοινή δήλωση.
Ενδεικτικό του "χαϊδέματος" των κατεχόντων είναι πως φορολογούμενος με καινούργιο Ι.Χ. 2.000 κυβικών, με κατοικία 150 τετραγωνικών, οικιακή βοηθό, θεωρείται ειλικρινής εφόσον για όλα αυτά δηλώνει φορολογητέο εισόδημα... 1.670 ευρώ μηνιαίως.
Παράλληλα, το υπουργείο Οικονομικών πήρε πίσω την αρχική του πρόθεση να αυξήσει από 0,15% σε 0,20% τον φόρο στις αγοραπωλησία μετοχών, κάτι που είχε "ανησυχήσει" τους παίκτες του Χρηματιστηρίου, προβλέποντας την εφαρμογή από 1.1.2011 του φόρου υπεραξίας.
Ακόμη, οφειλές προς το Δημόσιο, βεβαιωμένες στις ΔΟΥ και τα Τελωνεία, καθώς και οφειλές υπέρ τρίτων που εισπράττονται μέσω των ΔΟΥ, οι οποίες κατέστησαν ληξιπρόθεσμες μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2009, εφόσον εξοφληθούν στο σύνολό τους εφάπαξ μέχρι και τις 29 Απριλίου 2010, απαλλάσσονται κατά ποσοστό 80% από τις προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής που τις επιβαρύνουν.
Χαμένοι βγαίνουν όσοι μισθωτοί αποκτούν εισοδήματα πάνω από τα 28.000 ευρώ, καθώς θα τύχουν -από τη δημοσίευση του νόμου στο ΦΕΚ- μεγαλύτερης παρακράτησης των μισθών τους (πέραν τούτου, η νέα κλίμακα επιβαρύνει τα εισοδήματα άνω των 40.000 ευρώ), ενώ πλήττεται εμμέσως και η πρώτη κατοικία με τις εξής διατάξεις:
1. Περικόπτονται για εισοδήματα φυσικών προσώπων άνω των 22.000 ευρώ οι εκπτώσεις δαπανών για τόκους στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας, όπως επίσης για ασφάλιστρα ζωής, δωρεές στα κοινωφελή ιδρύματα και δικηγορικές αμοιβές. Θα εκπίπτουν πλέον σε ποσοστό 20% από τον αναλογούντα φόρο εισοδήματος, ενώ μέχρι σήμερα οι τόκοι για τα στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας που είχαν συναφθεί μέχρι το τέλος του 2002, τα ασφάλιστρα ζωής μέχρι ποσού 1.200 ευρώ, οι δωρεές συνολικού ποσού άνω των 100 ευρώ και οι δικηγορικές αμοιβές εξέπιπταν κατά 100% από το εισόδημα.
2. Περιορίζεται η έκπτωση από τον φόρο εισοδήματος της δαπάνης εξόφλησης τόκων στεγαστικού δανείου πρώτης κατοικίας που έχει συναφθεί από 1ης Ιανουαρίου 2009 (θα εκπίπτει το 20% των τόκων αντί 40%).
3. Περικόπτεται ακόμη περισσότερο η έκπτωση από τον φόρο του 20% των τόκων για την εξόφληση στεγαστικού δανείου πρώτης κατοικίας. Το ποσό των τόκων επί του οποίου θα υπολογίζεται το 20% για να αφαιρεθεί από τον φόρο θα είναι ανάλογο του ποσοστού ιδιοκτησίας στο ακίνητο.
4. Καταργούνται οι διατάξεις για έκπτωση από τον φόρο του 40% των τόκων για εξόφληση στεγαστικών δανείων που ελήφθησαν από την 1η-1-2009 για απόκτηση δευτερευουσών κατοικιών.
Ανάλγητες διατάξεις για ανάπηρους και άνεργους
* Περιορίζονται οι φοροαπαλλαγές των συντάξεων αναπήρων στρατιωτικών, αναπήρων πολέμου, μισθών και συντάξεων που λαμβάνουν οι τυφλοί και κινητικά ανάπηροι, του εξωιδρυματικού επιδόματος των τυφλών και των αναπήρων, των πολυτεκνικών συντάξεων και επιδομάτων καθώς και των επιδομάτων ανεργίας, με κατάργηση των απαλλαγών αυτών για τους δικαιούχους των παραπάνω παροχών, οι οποίοι αποκτούν ετήσια εισοδήματα μεγαλύτερα των 30.000 ευρώ.
Τι αλλάζει στη φορολογία ακινήτων
* Η απαλλαγή για αγορά πρώτης κατοικίας έως 200 τ.μ. αντικαθίσται με αξία 200.000 ευρώ για άγαμο και 250.000 ευρώ από έγγαμο.
* Καταργούνται 4 χρόνια από την ισχύ τους, φόρος αυτομάτου υπερτιμήματος και τέλος συναλλαγής.
* Το Ενιαίο Τέλος Ακινήτων αντικαθίσταται από Φόρο Ακίνητης Περιουσίας, με αφορολόγητο 400.000 ευρώ και συντελεστές φόρου από 0,1% μέχρι 1% (συντελεστής 2% για περιουσίες αξίας άνω των 5 εκατ. ευρώ για μια τριετία).
* Καταργείται η αυτοτελής φορολόγηση με χαμηλούς συντελεστές 0,6% έως 2,4% σε μεταβίβαση μετοχών, επιχειρήσεων.
* Αυξάνεται ο φόρος στα ακίνητα των off shore από 3% σε 15%.
Σε φόρο υποβάλλονται και τα χρηματικά ποσά από διαγωνισμούς, κέρδη και στοιχήματα ΟΠΑΠ και ΟΔΙΕ, κ.λπ. με 10% για κέρδη μέχρι 1.000 ευρώ και 15% για μεγαλύτερα.
Επίσης, νομιμοποιείται το ξέπλυμα χρήματος με φόρο 5% επί αξίας επαναπατριζόμενων κεφαλαίων ή νομιμοποίηση τους με φόρο 8% αν παραμείνουν στο εξωτερικό.
ΣΥΝ: Χρήματα υπάρχουν
Το τμήμα Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΝ, αναφορικά με τις προτάσεις του για τη φορολογική μεταρρύθμιση προς ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα με ελάφρυνση μισθωτών και συνταξιούχων με αφορολόγητο όριο 17.500 ευρώ, μείωση της έμμεσης φορολογίας, κ.λπ., υπογραμμίζει πως χρήματα υπάρχουν, υποβάλλοντας μάλιστα και 6 συγκεκριμένες προτάσεις:
1. Ειδικός φορολογικός συντελεστής για τα κέρδη των τραπεζών το 2010, ο οποίος θα ανέρχεται στο 50%, και καθιέρωση αυξημένων συντελεστών σε μόνιμη βάση, οι οποίοι θα συνδέονται με τη διαφορά επιτοκίων χορηγήσεων-καταθέσεων.
2. Αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις στο 45% (από την αύξηση αυτή του συντελεστή το κράτος θα εισέπραττε, μόνο από τις 300 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, 2 δισ. ευρώ περίπου)
3. Φορολογία των μεγάλων εισοδημάτων από τόκους καταθέσεων και ομολόγων, με υπαγωγή τους στην φορολογική κλίμακα. Αφορολόγητο για μικροκαταθέτες (π.χ. 100.000 ανά άτομο).
4. Σημαντική αύξηση της φορολογίας στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις.
5. Επαναφορά του φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις.
6. Άμεση είσπραξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου ποσού από τα 31 δισ. των βεβαιωθέντων, ανείσπρακτων φόρων, που είχε ανακαλύψει προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ.
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/03/2010
Του Niko Ago / nago@hotmail.gr
Μιλούν για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού τέσσερις άνθρωποι που, από τη δική του πλευρά ο καθένας, είναι συστατικό ενός μείγματος που αποτελεί τον πυρήνα του ζητήματος. Ένα παιδί μεταναστών, ένας μετανάστης πρώτης γενιάς, μία πολιτική επιστήμονας που σπούδασε στη Γαλλία και μια ακτιβίστρια που σήμερα έχει θέση ευθύνης.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΦΟΛΑΪΑΝ - Παιδί μεταναστών από Νιγηρία
Ο ρατσισμός (είναι και) μέσα μας
Κάποτε πίστευα ότι ο ρατσισμός δεν έχει πρόσωπο και ότι ο καθένας μας έχει υπάρξει ρατσιστής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανάλογα με την περίσταση.
Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από κάποιους Έλληνες που ο φόβος τους για το μέλλον αναζητεί εξιλαστήρια θύματα. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από Αλβανόφωνους μετανάστες που αρέσκονται να χαβαλεδιάζουν μεταξύ τους κοροϊδεύοντας άλλους αλλοεθνείς σαν μια μορφή εκτόνωσης από την πίεση που οι ίδιοι δέχονται. Έχω ακούσει από φίλους μου για το πόσο σνομπ και ψηλομύτες είναι οι Παριζιάνοι απέναντι σε όποιον δεν μιλάει γαλλικά. Πώς οι Κινέζοι κυριεύουν την αγορά. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να βλέπει με καχυποψία Αλγερινούς εξαιτίας κάποιων μεμονωμένων συμβάντων βίας. Έχω νιώσει έντονα τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που ο θρησκευτικός κόσμος επιβάλλει θεωρώντας, καθένας ξεχωριστά, τη δική του θρησκεία ως την απόλυτη αλήθεια και των άλλων ως ένα λάθος που πρέπει να διορθωθεί. Έχω νιώσει τον ρατσισμό και τη διάκριση από αναρχικούς όταν, στην προσπάθειά μας για αυτοοργάνωση και επιβίωση μέσω της τέχνης που αγαπάμε, αρνήθηκαν να μας υποστηρίξουν γιατί θεωρούσαν ότι το να ζει κάποιος από την τέχνη του είναι λάθος, δίνοντάς μου να καταλάβω ότι τελικά πρέπει όλοι μας να έχουμε ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μας κι αυτό που αγαπάμε να μην είναι παρά μονάχα ένα χόμπι.
Ο ρατσισμός και οι διακρίσεις ίσως να μην έχουν πρόσωπο. Αν όμως κοιτάξουμε καλύτερα στον καθρέφτη, θα διακρίνουμε στο πρόσωπό μας κάποια σημάδια που αφήνουν ο φόβος, η προκατάληψη και ο δογματισμός.
ΑΡΝΤΙ ΣΤΕΦΑ - Μετανάστης από Αλβανία
Υπάρχει ρατσισμός και ανάμεσα στους μετανάστες
Μύθος η πραγματικότητα; Καθόλου μύθος, θα έλεγα εγώ. Και δεν μου το έχουν πει, το έχω δει με τα μάτια μου. Εμπλεκόμενοι και στις δυο περιπτώσεις, συμπατριώτες μου Αλβανοί. Κάπου στην Πειραιώς κοντά σε ένα φανάρι, ένα απόγευμα που γυρίζω από τη δουλειά. Πλάι μου ένα αυτοκίνητο με τρεις επιβάτες που ακούνε δυνατά αλβανική μουσική. Ο Πακιστανός προσπαθεί να καθαρίσει τα βρώμικα τζάμια του αυτοκίνητου τους. Από μέσα, οι φωνές διαπερνάνε και τη μουσική που ακούγεται στη διαπασών: φύγε, ρε μαύρε, από 'κεί. Να πας στην πατρίδα σου, ρε κακομοίρη, που θες και Ευρώπη!!!
Και η δεύτερη περίπτωση ξανά ανάμεσα σε μετανάστες σε γραφείο του ΟΑΕΔ τούτη τη φορά. Ένας μαύρος μετανάστης προσπαθούσε να μπει εκτός σειράς. Οι άλλοι, σχεδόν όλοι μετανάστες από την Αλβανία, δεν τον αφήνουν. Φεύγει θυμωμένος και μονολογώντας και γυρνάει σε λίγα λεπτά πίσω συνοδευόμενος από δύο αστυνομικούς. Δείχνει με το δάχτυλο τον πρώτο μετανάστη που διαμαρτυρήθηκε για την «παρασπονδία» του λέγοντας ότι τον χτύπησε. Οι αστυνομικοί τού περνάνε χειροπέδες, παρά τη σύσσωμη και έντονη διαμαρτυρία των υπολοίπων, αλλά και της υπαλλήλου του ΟΑΕΔ που δεν είχε λόγο να λέει ψέματα. Μαζί με του αστυνομικούς έφυγε και ο Αφρικανός που κατήγγελλε τον «ξυλοδαρμό» του.
Τη θέση του χθεσινού "Αλβανού" στο φθηνό μεροκάματο το έχουν πάρει πλέον οι αφρικανοί. Και το «αστείο» του εργοδότη μου «αυτοί κάνουν πως δουλεύουν κι εγώ πως τους πληρώνω» δεν είναι και τόσο αστείο...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΛ ΣΑΛΕΧ
Η διόρθωση μιας διαρκούς αδικίας
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα μας έχει διαφορετική χροιά από τα παρελθόντα έτη. Στην Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού φέτος στη χώρα δεν θα χρειαστεί να επαναλάβουμε τα συνήθη ευχολόγια και τις λέξεις κενές περιεχομένου. Κι αυτό γιατί την Τρίτη 16 Μαρτίου έγινε ένα ιστορικό βήμα: άλλαξε ο κώδικας ιθαγενείας και τα παιδιά των μεταναστών, τα παιδιά αυτά που τα αντιμετωπίζαμε μέχρι σήμερα ως παρίες, αποκτούν το αυτονόητο δικαίωμα στην ιθαγένεια -το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στο όνειρο, το δικαίωμα στο δικαίωμα, που επί σειρά ετών τους το στερούμε. Και μαζί μ' αυτά θα νιώσουμε κι εμείς, για λίγο, εθνικά υπερήφανοι. Και, ποιος ξέρει, ίσως και να μας παρασύρει η αισιοδοξία και η χαρά τους.
Ναι, το ψηφισθέν νομοσχέδιο ίσως να είναι δειλό, ναι, ίσως να είναι και άδικο, αλλά το βήμα έγινε και δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα επιστροφής σε πρότερες μεσαιωνικές καταστάσεις, καθώς μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου παράγονται έννομες συνέπειες από το Σύνταγμα που δεν μπορούν να καταργηθούν.
Βέβαια, η ιθαγένεια δεν είναι πανάκεια. Δεν είναι το μαγικό ραβδάκι δια μέσου του οποίου επιλύονται όλα τα προβλήματα. Ο νόμος αυτός αποτελεί ένα ιστορικό βήμα που θα αποτιμηθεί ιστορικά. Δεν θα πρέπει όμως να τον εγκαταλείψουμε στην τύχη του και να επαναπαυθούμε στα δίκαια μας καταγγέλλοντας απλώς τον διπλανό μας. Χρειάζεται κόπος και επαγρύπνηση. Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες αλλά και πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών. Πρόκειται για ένα στοίχημα που δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε. Και το στοίχημα θα χαθεί εάν επιτρέψουμε να υπάρξουν στην Ελλάδα δύο κατηγορίες Ελλήνων. Γιατί, στην περίπτωση αυτή, οδηγούμαστε στον εκφασισμό της κοινωνίας που όταν αυτός ολοκληρωθεί θα είναι τραχύς, αιματηρός, μη αντιστρέψιμος και οπωσδήποτε καθολικός, καθώς είναι σαφές ότι δεν υφίσταται επιλεκτικός φασισμός.
ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΙΑΚΑΚΗ, Πολιτικός επιστήμων
Ο αγώνας κατά του ρατσισμού πρέπει να είναι διαρκής
Ο ρατσισμός δεν είναι μια ασθένεια που μπορούμε απλώς να την θεραπεύσουμε. Μας ενοχλεί τόσο, ακριβώς επειδή παρεισφρέει ύπουλα όταν δεν το περιμένουμε, εκεί που θεωρούμε ότι έχει σταματήσει να υπάρχει.
Κοινωνικός, φυλετικός, θεσμικός, είναι μερικά από τα πολλά πρόσωπα του σύγχρονου ρατσισμού, που ωστόσο όλα σχετίζονται με τον αποκλεισμό από κοινωνικά αγαθά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η αναγνώριση, ο σεβασμός αλλά και οι δυνατότητες πρόσβασης ευάλωτων ομάδων σε υψηλού κύρους κοινωνικές θέσεις.
Σήμερα ο ρατσισμός εμφανίζεται στην Ελλάδα με διαφορετική ένταση από παλαιότερα: ο πάντα παρών αντισημιτισμός αλλά και η πρόσφατη ισλαμοφοβία, η ομοφοβία, η γενική ανησυχία ότι «μαύρισε ο τόπος», καθώς και η αγανάκτηση για την υποβάθμιση ολόκληρων συνοικιών, τη στιγμή που αποσιωπάται η «αποχώρηση» του κράτους και των υπηρεσιών του από αυτές.
Ο «εχθρός», ο «ξένος», είναι ο κάθε φορά διαφορετικός. Τόσο διαφορετικός, ώστε να μοιάζει καταδικασμένος στο περιθώριο μιας δήθεν ομοιογενούς κοινωνίας, η οποία ωστόσο ιστορικά ενέταξε μειονότητες, διαμόρφωσε πληθυσμούς και μαζί συγκρότησε μια συνεχώς ανανεούμενη πολιτική κοινότητα που σήμερα για άλλη μια φορά καλείται σε μετασχηματισμό και σε άνοιγμα του δημοκρατικού πεδίου. Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι ο ρατσισμός θα σταματήσει να υπάρχει;
Η συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών φορέων, η συνεπής και με συνέχεια αντιρατσιστική δράση ατόμων και συλλογικοτήτων, η παρέμβαση με αντιρατσιστική εκπαίδευση ήδη από μικρή ηλικία, θα επιτρέψουν όχι μόνο την υπέρβαση του ορατού και έντονα επιθετικού εθνοφυλετικού ρατσισμού, αλλά και του υπόγειου και λανθάνοντα, που, συνδέοντας την φιλανθρωπία με τον ρατσισμό, λυπάται τους ανθρώπους ακριβώς για τη διαφορετικότητά τους.
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 7-2-2010
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Μέρες έντονων ανησυχιών, αλλά και ελπίδων, ζει η Κύπρος. Η αναζήτηση «λύσης από τους Κύπριους για τους Κύπριους», όπως έχει ονομαστεί η διαδικασία των απευθείας συνομιλιών Χριστόφια - Ταλάτ, βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η πρόσφατη επίσκεψη του Μπαν Κι Μουν στη Λευκωσία δεν συνοδεύτηκε από νέα προωθητικά στοιχεία, βοήθησε όμως να κρατηθεί ζωντανή η διαδικασία. «Παρατήρησή μου - τόνισε ο ΓΓ του ΟΗΕ, ενημερώνοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας στις 3/2/2010 - είναι πως η λύση είναι δυνατή και εφικτή», ενώ χαρακτήρισε τη διαπραγμάτευση «υπό κυπριακή ηγεσία και κυπριακής ιδιοκτησίας».
Πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολη διαπραγμάτευση, που ήδη διαρκεί σχεδόν ενάμιση χρόνο, χωρίς να έχει φθάσει σε θέματα - «αγκωνάρια», όπως το εδαφικό και οι εγγυήσεις - ασφάλεια, ενώ βήματα προόδου έχουν γίνει στο συνταγματικό. Σωστό είναι το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με βάση κοινή δήλωση τωνΧριστόφια-Ταλάτ (23-5-200
, όπου αναφέρεται ότι «οι ηγέτες επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους για μια διζωνική, δικοινοτική Ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα, όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας». Ωστόσο, ζητούμενο παραμένει η ουσιαστική συμβολή της Άγκυρας στην θετική έκβαση της προσπάθειας, όπως επισημαίνει και πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής Εξωτερικών του Ευρωκοινοβουλίου. Παράλληλα, κρίσιμο ζήτημα αποτελεί το ποιός θα είναι ο ηγέτης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας - ο Ταλάτ ή ο Ερογλου - μετά τις εκεί εκλογές στις 18.4.2010.
Κινδυνολογούν κάποιοι στην Ελλάδα και στην Κύπρο - για την πορεία των διαπραγματεύσεων, αλλά όπως λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφ.Στεφάνου «οι επικρίσεις περί υποχωρήσεων και επικίνδυνων εκτροπών που διατυπώνονται είναι άδικες και ανυπόστατες» (ΑΥΓΗ, 10.1.2010). Η στόχευση Χριστόφια είναι μια συμφωνημένη λύση, δηλαδή κοινά αποδεκτή από τις δύο κοινότητες. Δεν θα επαναληφθεί το λάθος του 2004 που το σχέδιο Ανάν είχε τεθεί σε ταυτόχρονα χωριστά δημοψηφίσματα, με την ηγεσία των Ελληνοκυπρίων να μην το έχει αποδεχθεί. Επιπλέον, η τωρινή διαδικασία δεν προβλέπει «σχέδιο Μπαν Κι Μουν», διότι ο Δημ. Χριστόφιας δεν δέχεται την επιδιαιτησία του ΟΗΕ, την οποία είχε δεχθεί ο Τάσος Παπαδόπουλος το 2004.
Επιδιώκεται συνολική λύση και συνολικά θα εκτιμηθεί το «πακέτο» που θα προκύψει - αν προκύψει - από τις διαπραγματεύσεις, θέση που επαναβεβαιώθηκε με το κοινό ανακοινωθέν Χριστόφια - Ταλάτ, που διάβασε ο ΓΓ του ΟΗΕ, όπου δηλώνεται ότι «τίποτα δεν είναι συμφωνημένο αν δεν συμφωνηθεί το όλον».
Με τέτοιες ασφαλιστικές δικλείδες δεν δικαιολογείται η κινδυνολογία. Αλλο ζήτημα είναι αν ορισμένοι - ανοιχτά ή συγκαλυμμένα - δεν θέλουν λύση δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Το δυσάρεστο είναι ότι ο Δημ.Χριστόφιας δέχεται επιθέσεις από τους ίδιους τους εταίρους του στην κυβέρνηση. Ειδικότερα το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, κόμματα που εμφανίζονται ως συνεχιστές της κληρονομιάς του Μακάριου, φαίνεται πως ξεχνούν τι τράβηξε ο αείμνηστος Πρόεδρος από τους «υπερπατριώτες».
Ας θυμηθούμε ότι ήταν ο Μακάριος που έκανε το μεγάλο βήμα να αποδεχθεί την διζωνική -δικοινοτική ομοσπονδία, υπογράφοντας συμφωνία με τον Ντενκτάς το 1977, με τον ακόλουθο στόχο:
« 1. Μια ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική ομόσπονδη δημοκρατία.
2. Η περιοχή κάτω από τη διοίκηση κάθε κοινότητας θα συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας και παραγωγικότητας, καθώς και της ιδιοκτησίας.
3. Θέματα αρχών, όπως η ελευθερία διακίνησης, η ελευθερία εγκατάστασης, τα δικαιώματα περιουσίας και άλλα ειδικά θέματα είναι ανοικτά προς συζήτηση, λαμβανομένων υπόψη της θεμελιώδους βάσης για ένα διακοινοτικό ομόσπονδο σύστημα και ορισμένων πρακτικών δυσκολιών που ενδεχομένως εγερθούν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα.
4. Οι εξουσίες και οι λειτουργίες της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης θα είναι τέτοιες ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, έχοντας υπόψη το δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους».
Δυστυχώς, ο Μακάριος πέθανε λίγους μήνες μετά. Αν ζούσε ίσως το Κυπριακό να είχε πάρει καλύτερο δρόμο.
Να προσθέσουμε (μια που οι επικριτές των προσπαθειών του Χριστόφια «ομνύουν» στην εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ), ότι η συμφωνία αυτή (όπως και η παρόμοια Κυπριανού - Ντενκτάς, το 1979), έχει ενσωματωθεί στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι μετά την τραγωδία του 1974, ο Μακάριος είχε πλήρως πεισθεί για την ανάγκη της επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων. «Τάσεις σωβινιστικαί - έλεγε επιστρέφοντας στην Κύπρο από την αυτοεξορία του - παρωχημένων εποχών ή οιασδήποτε φύσεως προκαταλήψεις ούτε τους ελληνοκυπρίους ούτε τους Τουρκοκυπρίους ωφελούν», συμπληρώνοντας ότι «η σκληρά πείρα του παρελθόντος πρέπει να είναι διδάσκαλος δι αμφοτέρας τα πλευράς».
Ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν τον αγώνα που κάνει ο Πρόεδρος Χριστόφιας για να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα. Έχουμε μαζί μας και τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Επιδιώκουμε το Κυπριακό να προβληθεί και ως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Το σχήμα «να βοηθήσει η Ευρώπη την Κύπρο» πρέπει να συμπληρωθεί με το «Η Κύπρος αγωνίζεται και για την Ευρώπη».
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Το ΜΠΛΟΚΟ, το περιοδικό του ΣΥΡΙΖΑ, είναι γεγονός!
από σήμερα στα περίπτερα, τα βιβλιοπωλεία
και τις τοπικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ όλης της χώρας
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Αντώνης Νταβανέλλος
Για ΅ια Αριστερά
της ανατροπής και της διεκδίκησης 2
Αλέξης Τσίπρας
Μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών
δυνά΅εων σε Ελλάδα και Ευρώπη 3
Γιάννης Θεωνάς
Εξελίξεις στην κοινωνική ασφάλιση 4
Αλέκος Καλύβης, Μαρία Φραγκιαδάκη
Για ένα ισχυρό ενωτικό κίνη΅α
των «από κάτω» στο συνδικαλισ΅ό 6
Δέσποινα Σπανού
Στόχος της κυβέρνησης στο Δη΅όσιο 7
Αλέξανδρος Μπίστης
Μήπως εί΅αστε αόρατοι; 8
Οψεις της επισφάλειας
Γιώργος Χαρίσης
Οι OTA «πρωτοπόροι»
στην επισφαλή εργασία 9
Ελένη Σωτηρίου
Εργαζό΅ενοι ΅ε ΅πλοκάκι 10
Κώστας Ησυχος
«Ελ. Βενιζέλος»: Αεροδρό΅ιο του 21ου αιώνα
΅ε εργασιακές σχέσεις του 19ου; 10
Κώστας Νικολάου
Το παράδειγ΅α της Ethnodata 11
Σίσυ Βωβού
Επώδυνες οι επιπτώσεις
της κρίσης στις γυναίκες 12
Τάκης Γιαννόπουλος
Ο Λαναράς φεύγει
οι εργαζό΅ενοι στο δρό΅ο 13
Οι αγροτες θα ξαναρθουν
Νίκος Παπαδόπουλος
Ο αγώνας των αγροτών συνεχίζεται 14
Δη΅ήτρης Κοδέλας
Αγροτική συνείδηση 15
Ο Μανώλης Γλέζος
στα ΅πλόκα των αγροτών 15
Γιώργος Μπούτρης
Αντίσταση στο νέο Μεσαίωνα 17
Συνέντευξη:
Ιθαγένεια, νο΅ι΅οποίηση, προσφυγικό άσυλο:
ούτε βή΅α πίσω! 18
Βασίλης Μουλόπουλος
Και έτσι φτάσα΅ε στο σή΅ερα 20
Ηλίας Νικολόπουλος
Η νόθευση της λαϊκής κυριαρχίας
στην Ελλάδα 21
Γιώργος Σαπουνάς
Η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ:
οι αντιφάσεις, οι πολιτικές
και οι οργανωτικές επιλογές 22
ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΣΥΡΙΖΑ
Στην πρώτη γρα΅΅ή
ο ΣΥΡΙΖΑ Μαγνησίας 24
Χρήστος Παπαδόπουλος
ΣΥΡΙΖΑ Λευκάδας:
Παρέ΅βαση για τον «Καλλικράτη» 25
Η συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων 25
Γιώργος Τοζίδης
ΣΥΡΙΖΑ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης
ΣΥΡΙΖΑ παντού 26
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Μυρτώ Μπολώτα
Θε΅ατική
«Πόλη, περιβάλλον, οικολογία» 27
Δέσποινα Σπανούδη
Θα επανορθώσουν
για το έγκλη΅α του Ασωπού; 27
Γιώργος Χονδρός
Ο Αχελώος στην κοίτη του
και η Μεσοχώρα στη θέση της 28
Χάρης Κωνσταντάτος
Βοτανικός: δολοπλοκίες υπέρ MALL 29
Θε΅ατική
«πόλη, περιβάλλον, οικολογία»
Η κλι΅ατική αλλαγή και οι ανανεώσι΅ες πηγές ενέργειας
ως ευκαιρία για κέρδη 30
Ηρώ Διώτη
Στις καλένδες η πολιτική
για τα δάση 31
Ελένη Μητσού
Αναδασώσεις και ...; «αναδασώσεις» 32
Ελένη Μητσού
Εθελοντική δασοπροστασία
Καισαριανής 32
Τασία Χριστοδουλοπούλου
Η επιστη΅ονική φαντασία
στην ...; εξουσία 33
Ηλίας Μπάλκος
Το Φόρου΅ και ο ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας
για το ζωγράφο Γιάννη Μόραλη 34
Κυριάκος Κατζουράκης
Και ΅ετά; 34
΄Αγγελος Βλάσσης
Για τον Γιάννη Μόραλη 36
Χριστίνα Μόραλη
Ο δάσκαλος και θείος ΅ου
Γιάννης Μόραλης 37
ΜΠΛΟΚ ΙΔΕΩΝ
Daniel Bensaϊd
Το δίλη΅΅α
της νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς 38
Θανάσης Τσακίρης
Χάουαρντ Ζιν: Ο επαναστάτης,
ο πανεπιστη΅ιακός, ο ακτιβιστής 40
ΦΑΚΕΛΟΣ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Ευκλείδης Τσακαλώτος
Οργανώνοντας τις αντιστάσεις 1
Πάνος Κοσ΅άς
Γλωσσάρι οικονο΅ικών όρων 2
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος συζητά
΅ε τον Γιάννη Δραγασάκη, τον Παύλο Κλαυδιανό
και τον Πέτρο Ρυλ΅όν για την οικονο΅ική κρίση 4
Αλέκος Αλαβάνος
Τέσσερις έννοιες για την κατανόηση της κρίσης 7
Κώστας Βεργόπουλος
Η αφωνία της Αριστεράς 8
Νίκος Χουντής
Ευρωπαϊκή Ένωση: Η κρίση αποκάλυψε
το αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισ΅ού 9
Joe Higgins
Από τον «κέλτικο τίγρη»
στην οικονο΅ική κατάρρευση ...; 10
Σπύρος Λαπατσιώρας, Γιάννης Μηλιός
Είναι αναγκαία τα ΅έτρα που παίρνει η κυβέρνηση
για τη «διάσωση της Ελλάδας»; 12
Bob Jessop
Η επιστροφή του δόγ΅ατος «business as usual» 13
Michel Husson
Προς ΅ια χαοτική ρύθ΅ιση 14
Χρήστος Κατσούλας
Το ση΅είο όπου ενώνονται οι αγώνες 15
Μήνυ΅α αλληλεγγύης
στους απεργούς της Ελλάδας
από τους βουλευτές και ευρωβουλευτές
του γερ΅ανικού κό΅΅ατος Die Linke 16
Συντελεστές
Εκδότης: Αντώνης Νταβανέλλος
Οικονο΅ικός υπεύθυνος: Τάκης Μαστρογιαννόπουλος
Διαχείριση - διανο΅ή: Νίκος Κούτσης, Όλγα Χαρίτου
Σχεδιασ΅ός εντύπου: Παναγιώτης Του΅πάνης-Βωβός, Χρυσαυγή Δασκάλα, Αλέκος Λύτρας, Μυρτώ Μπολώτα
Κό΅ικς: Βαγγέλης Χερουβεί΅
Επι΅έλεια κει΅ένων: Γεωργία Σολδάτου, Μάκης Καστανάς
Γρα΅΅ατεία σύνταξης: Κώστας Αθανασίου, Τάκης Γιαννόπουλος, Χρήστος Καρα΅άνος, Τάσος Κορωνάκης, Πάνος Κοσ΅άς, Πάνος Λά΅πρου, Γιώργος Μπούτρης, Γιώργος Σαπουνάς, Τασία Χριστοδουλοπούλου
Ανοικτή συντακτική επιτροπή:
Όλγα Αθανίτου, Γιάννης Αλ΅πάνης, Δη΅οσθένης Αναγνωστόπουλος-Παπαδάτος, Γιάννης Αντωνιάδης, Κώστας Βεργόπουλος, Άγγελος Βλάσσης, Σίσσυ Βωβού, Ζωή Γεωργούλα, Απόστολος Δεδουσόπουλος, Ηρώ Διώτη, Γιάννης Δραγασάκης, Θοδωρής Δρίτσας, Κωνσταντίνος Ζαγάρας, Αδά΅ος Ζαχαριάδης, Χριστίνα Ζιάκα, Νάσος Ηλιόπουλος, Κώστας Ήσυχος, Γιάννης Θεωνάς, Αλέκος Καλύβης, Μάκης Καστανάς, Μιχάλης Καστρινάκης, Κυριάκος Κατζουράκης, Δη΅ήτρης Κατσορίδας, Χρήστος Κατσούλας, Παύλος Κλαυδιανός, Δη΅ήτρης Κοδέλας, Θανάσης Κούρκουλας, Αλέκος Κουτσουρής, Χάρης Κωνσταντάτος, Βασίλης Κωττούλας, Σπύρος Λαπατσιώρας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Πέτρος Ρυλ΅όν, Αλέκος Λύτρας, Γιώργος Μανιάτης, Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, Γιάννης Μηλιός, Ελένη Μητσού, Χριστίνα Μόραλη, Νασί΅ Μοχα΅εντί, Βασίλης Μουλόπουλος, Ηλίας Μπάλκος, Αλέξανδρος Μπίστης, Μυρτώ Μπολώτα, Βαγγέλης Νικολαΐδης, Κώστας Νικολάου, Ηλίας Nικολόπουλος, Νίκος Παπαδόπουλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Άλκης Ρήγος, Δέσποινα Σπανού, Δέσποινα Σπανούδη, Ελένη Σωτηρίου, Γιώργος Τοζίδης, Παναγιώτης Του΅πάνης-Βωβός, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Θανάσης Τσακίρης, Ματθαίος Τσι΅ιτάκης, Μαρία Φραγκιαδάκη, Λία Φραντζεσκάκη, Κώστας Φώλιας, Γιώργος Χαρίσης, Όλγα Χαρίτου, Γιώργος Χονδρός, Νίκος Χουντής, Ηλίας Χρονόπουλος, Joe Higgins, Michel Husson,
Bob Jessop
Συντονιστής έκδοσης: Χριστόφορος Παπαδόπουλος
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Μπέρτολτ Μπρεχτ "Αυτοί που αρπάζουν το φαί απ΄το τραπέζι, κηρύσσουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα, ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν"...
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Αριστείδης Μπαλτάς: Το κείμενο των "4" έχει δύο ερμηνείες.
Παπαδόπουλος Α.
"ΑΥΓΗ¨, 21/03/2010
Συνέντευξη στον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ
*Τα πράγματα έξω από την Ε.Ε. θα είναι πολύ χειρότερα για την Ελλάδα *Αν δεν στηριχθεί η Ελλάδα, το πλήγμα θα είναι τεράστιο για το ευρώ *Απαιτείται κοινή δράση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο
Η σύνθεση των δύο κειμένων της πλειοψηφίας θα εξαρτηθεί από την ερμηνεία που δίνουν οι "4" στο κείμενό τους σε σχέση με το ζήτημα της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, εκτιμά ο Αριστείδης Μπαλτάς, εις εκ των συντακτών του κειμένου που πλειοψήφισε κατά την τελευταία ΚΠΕ. Ο Αρ. Μπαλτάς μιλάει στην "Αυγή της Κυριακής" για τη σταθερή επιλογή του ΣΥΝ σε σχέση με την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, για το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ, αλλά και για τις κοινές δράσεις που πρέπει να αναπτυχθούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
* Γιατί συνέδριο; Δεν δόθηκαν οι απαραίτητες "απαντήσεις" στο προγραμματικό συνέδριο;
Απέναντι στη μεγάλη κρίση η αριστερά βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση. Άρα υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στα αιτήματα των καιρών και της δυνατότητας απάντησης από την πλευρά της αριστεράς. Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και με το πέρασμα της κρίσης σε άλλη φάση, εκείνα που διατυπώθηκαν στο προγραμματικό συνέδριο οφείλουν να επικαιροποιηθούν. Αν το κόμμα λειτουργούσε καλά, αυτό θα μπορούσε ίσως να γίνει σε επίπεδο ΚΠΕ. Όμως η κρίση που ξέσπασε τόσο στον ΣΥΝ όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά απέτρεψε την νηφάλια πολιτική συζήτηση.
* Στο προγραμματικό κείμενο λέτε ότι η αντιμετώπιση της κρίσης και η έξοδος από αυτήν θα έχει πανευρωπαϊκό χαρακτήρα. Γιατί η αριστερά, σχεδόν στο σύνολό της, υπέστη μεγάλη ήττα στις ευρωεκλογές; Δεν σας ανησυχεί το ότι η ιστορία διδάσκει ότι ποτέ η αριστερά δεν βγαίνει κερδισμένη από τις κρίσεις;
Το μέλλον είναι εξαιρετικά αβέβαιο. Είναι στο χέρι της αριστεράς, στην κλίμακα της Ευρώπης, να μην επιβεβαιώσει τη ρήση. Θυμίζω όμως ότι την περίοδο των ευρωεκλογών η κρίση δεν είχε το σημερινό εύρος και τη σημερινή ένταση. Μετά το Ντουμπάι αλλάζει η κατάσταση και περνάμε σε φάση όπου η κρίση επικεντρώνεται στα χρέη των κρατών. Και σήμερα πλέον μιλάμε για διαδικασίες που θέτουν υπαρξιακά ερωτήματα για την Ευρώπη στο σύνολό της. Οι ενδοευρωπαϊκές αντιθέσεις οξύνονται, η Γερμανία φαίνεται να τραβάει το σκοινί από τη δική της μεριά, διαγράφεται καθαρά η αντίθεση βορρά - νότου και τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση η ίδια η συνοχή της Ευρωζώνης. Αυτές είναι σήμερα προκλήσεις για την Αριστερά. Αν δεν τις αντιμετωπίσει με επάρκεια, τότε η ρήση κινδυνεύει να επιβεβαιωθεί.
* Γιατί οι Ευρωπαίοι δεν υποχωρούν στο ζήτημα του δανεισμού της Ελλάδας και τι μπορεί να σημαίνει η προσφυγή στο ΔΝΤ;
Η ίδια η Ευρώπη δεν έχει απάντηση στο δίλημμα. Αν η Ευρώπη δεν στηρίξει την Ελλάδα, έστω μόνον πολιτικά, όπως φαίνεται να ζητάει ο Γ. Παπανδρέου, και την αφήσει να προσφύγει στο ΔΝΤ, τότε το πλήγμα στη συνοχή του ευρώ θα είναι πολύ ισχυρό, ενώ όλες οι χώρες της Ευρωζώνης θα μείνουν ανοιχτές στις επιθέσεις των κερδοσκόπων. Από την άλλη μεριά, αν η Ευρώπη στηρίξει την Ελλάδα, τότε θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου απέναντι σε ανάλογα αιτήματα άλλων χωρών, με αποτέλεσμα η όλη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του Συμφώνου Σταθερότητας να καταρρεύσει. Με αυτήν την έννοια όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά. Ο πόλεμος ευρώ και δολαρίου θα συνεχιστεί και θα έχει και άλλες φάσεις. Ταυτόχρονα, δεν διαφαίνεται κανένα επεξεργασμένο σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Το μόνο που φαίνεται να επιδιώκουν οι χώρες της Ευρώπης είναι η αναθεμελίωση του νεοφιλελευθερισμού με πολύ χειρότερους όρους και με διαρκώς εντεινόμενα τα αυταρχικά μέτρα. Και εδώ όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά. Αν σε αυτά προσθέσουμε το γεγονός ότι οι γεωστρατηγικοί συσχετισμοί τείνουν να αλλάξουν, με τη Ρωσία από τη μια και την Κίνα από την άλλη να αναδεικνύονται σε μείζονες παίκτες, πολύ λίγα πράγματα μπορούμε να προβλέψουμε για το εγγύς μέλλον. Κατά συνέπεια, η ενδεχόμενη προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ δεν αφορά μόνον την Ελλάδα. Αυτή θα έχει σοβαρότατες επιπτώσεις για ολόκληρη την Ευρώπη και ίσως όχι μόνον.
* Δεδομένων αυτών των συνθηκών, πώς τοποθετείται ο ΣΥΝ απέναντι στην Ε.Ε. ;
Η διατύπωση στο κείμενο των θέσεων είναι ότι "δεν είναι δική μας επιλογή η έξοδος από την Ε.Ε και τη ζώνη του ευρώ". Αν οι εξελίξεις είναι ανοιχτές σε οποιαδήποτε έκβαση, όπως προσπάθησα να πω, οφείλουμε να είμαστε αντίστοιχα προετοιμασμένοι. Λέγοντας ότι δεν αποτελεί δική μας επιλογή η έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ, εννοούμε, εκτός των άλλων, ότι η αριστερά οφείλει να ενοποιηθεί στην κλίμακα της Ευρώπης ώστε να αναλάβουμε όλοι μαζί τον αγώνα όχι μόνο ενάντια στις συνέπειες της κρίσης αλλά και για την προοδευτική διέξοδο από αυτήν, για την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας -το οποίο εξακολουθεί να παραβιάζεται από κάθε χώρα που έχει την ισχύ να το κάνει- και την αντικατάστασή του από ένα Σύμφωνο κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, ένα Σύμφωνο αειφόρου ανάπτυξης και ουσιαστικής δημοκρατίας. Σήμερα γίνεται σε όλους φανερό ότι αυτός ο αγώνας αφορά τους εργαζόμενους σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Αφορά καίρια και τους Γερμανούς εργάτες. Άρα είναι απολύτως αναγκαία η συνεννόηση και η κοινή δράση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
* Για ποιο λόγο δεν είναι επιλογή σας η έξοδος από την Ε.Ε και τη ζώνη του ευρώ;
Εκτός από τους παραπάνω πολιτικούς λόγους, υπάρχουν και οι αμιγώς οικονομικοί. Όπως αποδεικνύουν οι οικονομολόγοι, ο βαθμός ολοκλήρωσης των οικονομιών στη ζώνη του ευρώ είναι σχετικά υψηλός παρά τις μεγάλες ανισότητες. Η συσχέτιση των επιπέδου ζωής και των όρων κοινωνικής συνοχής, παρά τα τεράστια προβλήματα που παραμένουν, καθιστά την Ευρώπη κοινή. Η αποχώρηση της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, και ακόμη περισσότερο από την Ε.Ε., θα γίνει προφανέστατα εις βάρος της Ελλάδας. Τα μέτρα που θα χρειαστεί να ληφθούν αν φύγουμε από το ευρώ θα οδηγήσουν σε υποτίμηση του νέου νομίσματος, σε μεγάλες συμπιέσεις μισθών, σε πληθωρισμό και ανεργία σε επίπεδα πολύ χειρότερα από τα σημερινά. Το μοντέλο ανάπτυξης που ακολούθησε η Ελλάδα επί δεκαετίες «εγγυάται» μια τέτοια καταστροφολογική πρόβλεψη.
* Το κείμενο των 4 μελών της ΚΠΕ που ανήκουν στην πλειοψηφία του ΣΥΝ θέτει ζητήματα για τη σχέση της χώρας με την Ευρώπη. Εν κατακλείδι μπορεί να υπάρξει συνθετικό κείμενο στην πλευρά ολόκληρης της πλειοψηφίας;
Ο τρόπος που διαβάζω το κείμενο των 4 συντρόφων θέλει να είναι κατά το δυνατόν δίκαιος. Και θεωρώ πως υπάρχουν δύο αναγνώσεις. Η μια είναι ότι το κείμενο προτείνει την έξοδο από την Ε.Ε και την Ευρωζώνη εδώ και τώρα, στη βάση μιας ανάλυσης που θεωρεί ότι επίκεινται μεγάλες αναταραχές και ο σοσιαλισμός θα προκύψει σε συνάρτηση με την έξοδο από το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλλει αυτή τη στιγμή η Ε.Ε. Αν αυτό θέλουν να πουν οι σύντροφοι, τουλάχιστον εγώ διαφωνώ. Αλλά υπάρχει και άλλη ανάγνωση. Σύμφωνα με αυτήν, το κείμενο προτείνει να διερευνήσουμε ξανά όλα τα ερωτήματα που αφορούν τη σχέση μας με την Ευρώπη, να ασκήσουμε αυστηρότερη κριτική στον τρόπο που συγκροτήθηκε η Ε.Ε. και στον τρόπο που προωθείται σήμερα η αυταρχική αναθεμελίωση του νεοφιλελευθερισμού και να καταστήσουμε την όλη συζήτηση πλουσιότερη και τις θέσεις μας πιο κρουστικές. Αν το κείμενο διαβαστεί έτσι, τότε η χειρονομία της κατάθεσής του μπορεί να θεωρηθεί γόνιμη χειρονομία που αποσκοπεί στην εμβάθυνση της συζήτησης.
* Μια τέτοια χειρονομία όμως δεν διασπά την πλειοψηφία;
Κατά τη δεύτερη ανάγνωση προφανώς όχι. Ο σ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, που πήρε πρώτος την πρωτοβουλία του κειμένου, δεν είναι ο τυχών σύντροφος. Τόσο ο ίδιος προσωπικά όσο και το Αριστερό Ρεύμα στο σύνολό του μόχθησαν όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνον για την ενότητα της πλειοψηφίας αλλά και για την ενότητα του κόμματος στο σύνολό του. Προφανώς με λάθη και παραλείψεις όλων των ειδών, λάθη και παραλείψεις όλων μας. Με αυτά δεδομένα, η χειρονομία του Παναγιώτη και των άλλων συντρόφων ίσως υποδεικνύει κάτι άλλο, γόνιμο και αυτό. Ότι οι τάσεις δεν μπορούν να εξακολουθήσουν να λειτουργούν όπως λειτουργούσαν μέχρι σήμερα. Ότι υπάρχουν προβληματισμοί στο εσωτερικό των τάσεων που ζητούν να εκφραστούν ανοιχτά. Αν μπορέσουμε να δρομολογήσουμε τον προσυνεδριακό διάλογο χωρίς προαποφασισμένα τείχη, με νηφαλιότητα και επιζήτηση της ουσίας, τότε το συνέδριο μπορεί να αποβεί πραγματικά καρποφόρο.
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Ψυχικώς πάσχοντες και χρήστες ναρκωτικών τα πρώτα θύματα της περιστολής των δημοσίων δαπανών Υγείας. Με "δημιουργική λογιστική" θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση τις ανάγκες των νοσοκομείων σε ιατροτεχνολογικό υλικό.
(Με κλικ ανοίγει το Θέμα)
Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010
Αντιμέτωπη η Ελλάδα με την οδυνηρή, από πολιτική και οικονομική άποψη, εξέλιξη υπαγωγής της οικονομίας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εξέλιξη στην οποία σπρώχνει η δογματική περιχαράκωση της Γερμανίας στην υπεράσπιση της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας
(Με κλικ ανοίγει το Θέμα)
Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010
Πού το πάει η Γερμανία;
"ΑΥΓΗ", 20/03/2010
Του ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ*
Η Γερμανία έχει αντιμετωπίσει δριμεία κριτική για τη σκληρή της στάση σε σχέση με το ελληνικό πρόβλημα ακόμα και από άτομα με απόλυτα διαπιστωμένες νεοφιλελεύθερες αρχές, όπως ο Martin Wolf των Financial Times. Δεν είναι μόνο ότι αρνείται να πάρει μέτρα για τις πιο αδύνατες οικονομίες, αλλά ότι οι προτάσεις της -για το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, για παράδειγμα- προκρίνουν μια ακόμη πιο σκληρή εκδοχή του status quo. Το ζητούμενο για τη Γερμανία είναι να κλειδώσει τις υπάρχουσες οικονομικές πολιτικές και όχι να εξετάσει αν η κρίση απαιτεί νέες προσεγγίσεις.
Είναι πια γνωστό ότι η οικονομική στρατηγική της Γερμανίας βασίζεται στις εξαγωγές της, ένα σημαντικό μέρος των οποίων πηγαίνουν στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Αυτές οι εξαγωγές δεν θα μπορέσουν να συνεχιστούν, αν οι πιο αδύνατες χώρες πέσουν σε βαθιά ύφεση ως αποτέλεσμα των μέτρων που παίρνουν για να διορθωθούν τα δημοσιονομικά τους. Ούτε τα δημοσιονομικά της Γερμανίας είναι προστατευμένα από τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αν, για παράδειγμα, οι αγορές πουλούν κρατικά ομόλογα της Ελλάδας και της Ισπανίας, αυτό θα σήμαινε ότι αυτές οι χώρες θα αναγκαστούν να πάρουν ακόμα πιο περιοριστικά μέτρα, με αποτέλεσμα ότι, καθώς πέφτει η ζήτηση για τα γερμανικά προϊόντα, θα χειροτερεύουν τα γερμανικά δημοσιονομικά μεγέθη. Οι διάφορες κριτικές λένε κάτι πολύ απλό. Σε μια νομισματική ένωση, όπου οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ οικονομιών είναι σημαντικότατες, η πιο ισχυρή οικονομία δεν μπορεί να αδιαφορεί για τις εξελίξεις στις άλλες οικονομίες. Το ζήτημα είναι γιατί δεν το βλέπει έτσι η Γερμανία.
Μια απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι ότι οι υπεύθυνοι της οικονομικής πολιτικής στη Γερμανία είναι δέσμιοι των νεοφιλελεύθερων οικονομικών ιδεολογημάτων μιας προηγούμενης εποχής. Είναι δύσκολο για τα άτομα γρήγορα να αλλάξουν το νοηματικό πρίσμα μέσα από το οποίο κατανοούν την πραγματικότητα. Πόσο μάλλον στη Γερμανία, όπου η στρατηγική του χαμηλού πληθωρισμού αποτέλεσε θεμέλιο της οικονομικής πολιτικής για όλες τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις.
Βέβαια, η στρατηγική αυτή έφτανε στα όριά της και πριν ξεσπάσει η κρίση. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι τα τελευταία δέκα χρόνια η απόδοση της γερμανικής οικονομίας δεν ήταν καλή, με χαμηλή ανάπτυξη και αύξηση της παραγωγικότητας, περιορισμένες επενδύσεις και μεγάλη ανεργία. Το μόνο που την έσωσε ήταν οι εξαγωγές που βασίζονταν στη στρατηγική περιορισμού των μισθών, κάτι που δεν ισοδυναμεί με μια δυναμική οικονομία. Η αυτογνωσία σε αυτό το σημείο δεν έχει επηρεάσει τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής.
Με λίγα λόγια η πρώτη απάντηση βασίζεται στο ότι η στρατηγική της Γερμανίας δεν είναι ορθολογική ή, πιο μετριοπαθώς, ότι παίρνει χρόνο για τους σχεδιαστές της οικονομικής πολιτικής να χωνέψουν την πρόσφατη εμπειρία, την αλλαγή των οικονομικών συνθηκών και την ανάγκη για άλλα νοηματικά σχήματα. Αλλά υπάρχει μια διαφορετική, πιο ορθολογική απάντηση για την εμμονή της Γερμανίας. Ίσως οι σχεδιαστές τής οικονομικής πολιτικής εκεί έχουν μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για το τι διακυβεύεται σήμερα σε σχέση με τα οικονομικά ζητήματα στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ίσως κατανοούν ότι ένα «καλύτερο ευρώ» με μεγαλύτερη αλληλεγγύη, με έναν μεγάλο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, με συντονισμένη δημοσιονομική πολιτική και με μια άλλη κεντρική τράπεζα θα άλλαζε εντελώς τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα των τελευταίων ετών. Ότι θα έβαζε πάλι στο παιχνίδι τα λαϊκά στρώματα, τα συνδικάτα και τα κινήματα και τα κόμματα της αριστεράς. Ότι μια πιο συντονισμένη και παρεμβατική πολιτική θα χρειαζόταν και δημοκρατική νομιμοποίηση, πέραν από τη διακυβέρνηση που έχουμε γνωρίσει και τόσο αγάπησαν οι συντεχνίες των βιομηχάνων και χρηματιστών.
Οι δυο απαντήσεις δεν είναι απαραιτήτως αντιπαραθετικές. Μπορεί η γερμανική πολιτική να έχει στοιχεία ορθολογισμού σε σχέση με το συμφέρον του κεφαλαίου στο σύνολό του, αλλά στις επικρατούσες συνθήκες μπορεί η συγκεκριμένη στρατηγική να μην τους βγει. Να μην έχει, για παράδειγμα, υπολογιστεί καλά το βάθος της ύφεσης που προκαλείται από τη γερμανική πολιτική και ούτε οι πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες που θα ακολουθήσουν. Αυτό σημαίνει να ζει κανείς σε μια εποχή με μεγάλες αντιφάσεις, αλλά και μεγάλες προκλήσεις.
* Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010
Όλοι δεν είναι "ανθέλληνες". Εμείς;
"ΑΥΓΗ", 20/03/2010
Ο John Lichfield είναι ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας Independent στο Παρίσι. Τέλειος γνώστης των ευρωπαϊκών θεμάτων αλλά και αιχμηρός γραφιάς, επέλεξε μια μέθοδο με την οποία αρκετοί συγγραφείς προσεγγίζουν τα αυτονόητα: τη συζήτηση του ώριμου με τον νέο άνδρα, του πατέρα που κουβεντιάζει με το γιο προτού τον βάλει για ύπνο ή του πατέρα με την κόρη [βλ. Ρεζί Ντεμπρέ,La Republique expliquee a ma fille, 1998 (πρόχειρη απόδοση: Εξηγώντας τη Δημοκρατία στην κόρη μου)].
Φυσικά ο γιος - εύρημα του Lichfield, σε αντίθεση με την κόρη του Ντεμπρέ, παρά την παιδική προσέγγιση, δείχνει να γνωρίζει όρους που ακόμη στην Ελλάδα είναι απρόσιτοι όχι μόνο στους φοιτητές αλλά και σε υπουργούς Οικονομίας ή Οικονομικών. Ο συγγραφέας δείχνει να παίζει με τις λέξεις και χρησιμοποιεί αρκετές με ελληνική ρίζα, όπως crisis, paradox, hyenas, κ.λπ. Το κείμενο, σε ελληνική απόδοση κατά το δυνατό πιο πιστή στο πρωτότυπο, είναι το ακόλουθο:
Τζον Λίτσφιλντ: Μάθε, γιε μου, για την κρίση και το παράδοξο.
- Μπαμπά, γιατί οι τράπεζες κυνηγάνε τους φουκαράδες Έλληνες;
- Καλή ερώτηση ...;
- Μπαμπά, μπαμπά, ποιες είναι οι «οικονομικές αγορές» που έγιναν μπαμπούλας για τους Έλληνες και το ευρώ;
- Λοιπόν, γιε μου, είναι τα hedge funds, τα pension funds και οι εμπορικοί κλάδοι των μεγάλων τραπεζών.
- Ναι, μπαμπά, αλλά δεν είναι οι ίδιες τράπεζες για τις οποίες οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου πριν από λίγο ξοδέψανε δισεκατομμύρια ευρώ, λιρών και δολαρίων για να τις σώσουν από τις συνέπειες της δικής τους απληστίας και βλακείας;
- Ε, ναι γιε μου.
- Και δεν είναι αυτές οι ίδιες τράπεζες, μπαμπά, που τώρα στοιχηματίζουν τα ίδια δισεκατομμύρια για να βγάλουν παράδες από το αν κάποιες από τις ίδιες αυτές κυβερνήσεις είναι στο χείλος του γκρεμού ή όχι;
- Ε, ναι, γιε μου.
- Κι αυτές οι χώρες, και η Ελλάδα μαζί τους, θα ήταν τόσο βαθιά χωμένες στο κόκκινο, αν δεν έδιναν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια στις τράπεζες που τώρα ορμάνε να τις φάνε; Δεν ήταν η παγκόσμια οικονομία που πετάχτηκε στη χωματερή από το τραπεζικής έμπνευσης χρέος και την καθοδηγούμενη από τις τράπεζες κερδοσκοπία;
- Λοιπόν, γιε μου, ναι, αυτό είναι εν μέρει σωστό, αλλά κάποιες χώρες, και ειδικά η Ελλάδα, ζούσαν για χρόνια πάνω από τα όριά τους. Στην Ελλάδα, π.χ. δικηγόροι, γιατροί, ιδιοκτήτες εστιατορίων και πάμπλουτοι εφοπλιστές στην πραγματικότητα δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος αλλά απαιτούν να ζουν σε ένα άψογα οργανωμένο και σύγχρονο κράτος.
- Εντάξει, μπαμπά, το καταλαβαίνω αυτό. Είναι κακό να το κάνουν αυτό. Αλλά δεν εξακολουθεί να είναι η περίπτωση που οι τράπεζες δαγκώνουν το χέρι που τις ταΐζει;
- Ε, όχι γιε μου, είναι χειρότερο κι απ' αυτό. Είναι σαν να παραπονιούνται οι τράπεζες ότι οι κυβερνήσεις είναι γυμνές αφού τους έχουν πάρει (οι τράπεζες) τα ρούχα τους. Αλλά οι αγορές (βλέπε τράπεζες) δεν σκέφτονται έτσι. Όταν μυρίζουν αίμα, ορμάνε σαν τις ύαινες που κυνηγούν μια κουτσή ζέμπρα. Αυτό λέγεται τραπεζική ευκαιρία.
- Και γιατί, μπαμπάκα μου, την πέφτουν ξαφνικά στους Έλληνες; Δε μαζεύανε τις ελιές τους τόσα χρόνια;
- Ναι, παιδί μου, αλλά οι αγορές παρατήρησαν δυο πράγματα: πρώτο, ότι η ελληνική κυβέρνηση ομολόγησε πως το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της χώρας πέρσι ήταν στο 12,7% του Εθνικού Ακαθάριστου Προϊόντος -το διπλάσιο απ' ό,τι η προηγούμενη κυβέρνηση θεωρούσε. Ίσως να μην ήταν τόσο ψηλό στην πράξη. Η νέα κυβέρνηση της Αθήνας μυρίστηκε ότι θα μπορούσε να το ανεβάσει, ώστε να κερδίσει τα εύσημα αν το ρίξει ραγδαία μέσα στο 2010. Αυτό λέγεται μυθικό ελληνικό σχήμα. Αλλά, μυθικό ή μη, αρκούσε για να οσμιστούν αίμα -ή χρήμα- οι αγορές.
- Και το δεύτερο που παρατήρησαν οι αγορές, μπαμπά;
- Σ' αυτό ερχόμουν τώρα, παιδί μου. Γνώριζαν ότι η Ελλάδα δεν έχει δικό της εθνικό νόμισμα. Ανήκει στη ζώνη του ευρώ. Δεν μπορούσε να υποτιμήσει λοιπόν το νόμισμά της. Το χειρότερο: Σύμφωνα με τους κανόνες της ένταξης στο ευρώ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν μπορεί να παρέμβει για να βοηθήσει ένα κράτος μέλος που στριμώχτηκε. Ήταν δηλαδή σαν η Ελλάδα -και οι άλλες χώρες του ευρώ με μεγάλα χρέη, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία- να μην έχουν κεντρικές τράπεζες που θα τις βοηθούσαν στη διάρκεια μιας κρίσης.
- Κι έτσι τι έκαναν οι «χρηματαγορές», μπαμπά;
- Το ρίξανε στον τζόγο, παιδί μου, στοιχηματίζοντας για μια πιθανή ελληνική «πτώχευση», δηλαδή να χρεωκοπήσει η Ελλάδα και να μην μπορεί να πληρώσει τα χρέη της. Κάνοντας αυτό καθιστούσαν πιο πιθανό ότι η Ελλάδα θα όδευε στη χρεωκοπία, αυξάνοντας το κόστος που θα κατέβαλλε η Αθήνα για να εξυπηρετήσει το πάνω από 300 δισ. ευρώ συσσωρευμένο χρέος της. Μ' άλλα λόγια, για τις «αγορές» ήταν ένας μονόδρομος, ένα στοίχημα χωρίς ενδεχόμενο απωλειών, εκτός κι αν παρενέβαινε η Ευρωπαϊκή Ένωση.
- Και τι έγινε, μπαμπά;
- Η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσε ότι θα «βάλει πλάτη» στην Ελλάδα, αλλά ακόμη δεν ...; Αν οι αγορές συνεχίσουν να στοιχηματίζουν υπέρ της ελληνικής πτώχευσης, είπαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, θα χάσουν διότι οι άλλες χώρες του ευρώ θα βρουν κάποιο τρόπο να παρακάμψουν τους κοινοτικούς κανόνες και να δώσουν στην Ελλάδα χρήματα. Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε επώδυνες αλλαγές για να μειώσει τουλάχιστον κατά τέσσερις εκατοστιαίες μονάδες το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της φέτος.
- Ε, μπαμπά, αυτό εύκολο δεν είναι, αφού οι Έλληνες είχαν εκ των προτέρων φουσκώσει το έλλειμμα του 2009 στο 12,7%;
- Εντάξει, παιδί μου, αλλά «οι αγορές» διάλεξαν να δεχτούν αυτό το νούμερο και τώρα κολλήσανε πάνω του. Μιλάμε για «ρεαλισμό της αγοράς», που δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον αληθινό ρεαλισμό. Και στην πράξη η νέα ελληνική κυβέρνηση παίρνει για τα ελληνικά δεδομένα πολύ σκληρά μέτρα, συμπεριλαμβανομένου ενός σχεδίου που θα κάνει τους δικηγόρους, γιατρούς και εστιάτορες να πληρώνουν κάποιο φόρο εισοδήματος (σ.τ.μ.: αυτό θα πει πρόβλεψη).
- Αλλά, μπαμπά μου, γιατί η Ε.Ε. δεν δίνει στους Έλληνες τα χρήματα και να πει στις αγορές να πάνε να ...;
- Σους, παιδί μου, όχι κακά λόγια. Να που τώρα ερχόμαστε σε ένα άλλο είδος ρεαλισμού, τον «πολιτικό ρεαλισμό». Οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ειδικά οι βλοσυροί Γερμανοί, ήθελαν να είναι βέβαιες ότι η Αθήνα θα 'πρεπε να αρχίσει να παίρνει το φάρμακό της προτού της δώσουνε το γλυκάκι της. Θυμάσαι τον μύθο του Αισώπου με το μυρμήγκι και τον τζίτζικα; Εντάξει, ο Αίσωπος ήταν Έλληνας, αρχαίος βέβαια, αλλά σύμφωνα με τους Γερμανούς οι σύγχρονοι Έλληνες είναι τζίτζικες.
- Αυτό είν' όλο, μπαμπά;
- Όχι, παιδί μου; Η «κρίση» πιέζει προς τα κάτω την αξία του ευρώ έναντι του δολαρίου, κάτι που οι Γερμανοί και κάποιοι άλλοι μάλλον το θέλουν, μια που θα κάνει πιο ανταγωνιστικές τις οικονομίες τους. Σαν τον αμαρτωλό που θέλει ν' αγιάσει, αλλά ...; όχι ακόμη, θέλουν κι αυτοί η ελληνική κρίση να τελειώσει, αλλά όχι αμέσως.
- Αυτό δεν είναι επικίνδυνο παιχνίδι, μπαμπά;
- Ναι, παιδί μου.
- Ε, τότε;
- Είναι ακόμη κάπως θολό. Οι «αγορές» -χιλιάδες άνθρωποι που παίζουν πόκερ ταυτόχρονα- προσπαθούν ακόμη να βρουν τον καλύτερο τρόπο να βγάζουν λεφτά από τη νέα κατάσταση. Θα συνεχίσουν να στοιχηματίζουν για την ελληνική πτώχευση; Ή τώρα θα στοιχηματίζουν πώς όλα θα πάνε καλά;
- Είναι σοβαρός τρόπος αυτός να κυβερνάς τον κόσμο, μπαμπά;
- Όχι, γιε μου, αλλά σκέψου κι αυτό. Η κρίση τρομοκράτησε τους Έλληνες. Μπορεί τώρα να βάλουν τάξη στα του οίκου τους, κάτι που μακροπρόθεσμα να αποδειχτεί θετικό γι' αυτούς. Η κρίση, που είναι ελληνική λέξη, παιδί μου, τρόμαξε και την Ε.Ε., ακόμη και τους αυστηρούς Γερμανούς. Οι αρχικοί κανόνες για το ευρώ -καλοί κανόνες για καλούς καιρούς, κακοί κανόνες για κακούς καιρούς- πιθανότατα θα αλλάξουν. Κάτι θα γίνει ώστε να μπορεί η Ε.Ε. να βοηθά τις χώρες που τις στραγγαλίζουν, ώστε στο μέλλον οι αγορές να μη μυρίζουν αίμα και χειροτερεύουν τα προβλήματα και των στραγγαλιστών.
- Άρα από το κακό μπορεί να προκύψει κάτι καλό; Πώς λέγεται αυτό μπαμπά;
- Παράδοξο, παιδί μου. Είναι επίσης ελληνική λέξη. Άντε τώρα, παιδάκι μου, ώρα για ύπνο.
Μετάφραση: Κλέαρχος Τσαουσίδης
(Υπογραμμήσεις Γ.Λ.)
Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010
Ο Τύμβος του Πάγκαλου
"ΑΥΓΗ", 20/03/2010
ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ
Ο Θόδωρος Πάγκαλος είναι, ως γνωστόν, βαρύς κι ασήκωτος. Μύγα στο σπαθί του δεν σηκώνει -τον παίρνει και τον σηκώνει όποιον κριθεί ένοχος, είτε πρόκειται για συκιά, είτε για αλήτη, είτε για τυχάρπαστο, είτε για τον Γλέζο. Δεν τα μασάει τα λόγια του ο αντιπρόεδρος όταν πρόκειται για τρίτους. Τόσο συστηματικά, ώστε σχεδόν να μην είναι πια είδηση η κάθε βρισιά που εκτοξεύει. Για τα ΜΜΕ, εννοείται, όχι για όσους βρίζονται και συκοφαντούνται.
Ο ίδιος Πάγκαλος, όμως, ο μέγας υβριστής με άλλους, είναι τόσο αβρός με τον Πάγκαλο, ώστε να του έχει απονείμει ασυλία διαρκείας. Συνεπώς στου κουφού την πόρτα βροντάει ο Τσίπρας, όταν του ζητάει μια δημόσια συγγνώμη για όσα είπε περί συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ στους τραμπουκισμούς κατά του προέδρου της ΓΣΕΕ. Διότι είπε, πώς να το κάνουμε. Κι ότι επρόκειτο πέραν πάσης αμφιβολίας για Συριζαίους είπε, κι ότι έχουν ταυτοποιηθεί από την αστυνομία είπε. Δεν είπε;
Τώρα όμως που συνελήφθη ψευδόμενος, δεν λέει. Γιατί το αστυνομικό πόρισμα λέει άλλα απ' αυτά που έλεγε ο ίδιος και ή πρέπει να τα βάλει με την αστυνομία (για όνομα ...
ή πρέπει να ομολογήσει άλλη μια κακοήθεια. Ε, λοιπόν, αφού η πραγματικότητα τον διαψεύδει, τόσο το χειρότερο γι' αυτή. Η σιωπή του προς απάντησή της. Και με δεδομένο ότι πολλοί τον θεωρούν ...; γάτα πολιτική, ίσως σκέφτεται ότι ο χρόνος θα παίξει για τα προϊόντα της γλώσσας του τον ρόλο που παίζει το χώμα για τα απόβλητα της πεπτικής λειτουργίας του συμπαθούς τετράποδου.
Αν ήταν έτσι, όμως, θα χρειαζόταν ένας τύμβος Παγκάλου μόνο για να θαφτούν όσα έχει κατά καιρούς εκστομίσει για την αριστερά. Ο Τσίπρας νεαρός με εξάψεις, ο Αλαβάνος δεν ωρίμασε ποτέ πνευματικά, το ΚΚΕ κινείται στα όρια της νομιμότητας, το άσυλο έχει καταργηθεί από τους αλήτες της άκρας αριστεράς με την υποστήριξη των νεολαιών του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, οι τραμπούκοι που έριξαν αβγά στον πρύτανη του ΑΠΘ είναι στελέχη της νεολαίας του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, ο Γλέζος να προσέχει τις παρέες του, είναι μια μικρή από μνήμης εσοδεία. Τύμβος - ξετύμβος, το πράγμα μυρίζει άσχημα. Δεν πιάνει καμιά ευαίσθητη μύτη εκεί στο ΠΑΣΟΚ τη μυρωδιά;
